ซ่งเจียวเจียวเก็บกระจกลงแล้วพูดว่า "งานที่บริษัทยุ่งมากเหมือนกัน ตอนนี้หลายเรื่องเริ่มเข้าทางแล้ว แถมคุณพ่อฟื้นตัวดี เข้ามาช่วยทำงานที่บริษัทให้อีกแรง!"
"ฉันกลายเป็นเจ้านายปล่อยมือไปแล้ว ก็ต้องเหนื่อยกันหน่อยสำหรับคุณพ่อลูกสาว ยาเม็ดนี้ เอาไปให้พ่อเธอ จะช่วยปรับสภาพร่างกายของเขาให้ดีขึ้นได้!"
เฉินวั่นหลี่ยื่นมือออกไป ฝ่ามือก็มีขวดหยกขนาดเท่านิ้วโป้งปรากฏขึ้นจากกลางอากาศ
"เรื่องบริษัท ถ้างานไม่ไหวก็หาคนช่วยเพิ่ม อย่าฝืนทำคนเดียวจนเหนื่อยเกินไป!"
ซ่งเจียวเจียวพยักหน้ารับเหมือนลูกไก่จิกข้าว แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ค่อยชอบนัก คำพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากฟังเลย!
เธอไม่อาจห้ามใจให้นึกถึงคำพูดของลูกพี่ลูกน้องหญิงที่เคยบอกไว้ — อย่าเป็นแค่ลูกน้องไปตลอดสิ!
"พี่เฉิน ฉันไม่รู้สึกเหนื่อยเลย! ตอนที่ฉันป่วย คุณบอกว่า การมีเวทีให้ได้สร้างคุณค่าของตัวเอง เป็นการทำให้ฉันได้สร้างคุณค่าให้โลก
ครับ ฉันว่าคุณค่าของฉัน ก็คือการทำให้ความฝันและความปรารถนาของคุณเกี่ยวกับวงการยาจีน กลายเป็นความจริงทั้งหมด!"
ซ่งเจียวเจียวพูดพร้อมเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวิบวับ "และก็มีแต่เวลาที่ได้ทำสิ่งนี้เท่านั้น ที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า!"
เฉินวั่นหลี่ตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ เขาไม่ใช่ผู้ชายเชย ๆ ไม่รู้ทันใจใครอยู่แล้ว ผ่านผู้หญิงมาหลายคนรอบตัว ยิ่งตอนนี้ยิ่งไม่ใช่
เขาย่อมได้ยินถึงคำใบ้และความรู้สึกที่ซ่งเจียวเจียวแฝงมาในคำพูด
แต่ก่อนเขาก็รู้อยู่แล้ว แต่ตอนแรกเขาเป็นหมอจิตเวชของซ่งเจียวเจียว ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นการย้ายความรู้สึกจากคนไข้ไปหาหมอ อีกไม่นานก็คงหายเอง