เฉินวั่นหลี่เข้าไปในห้องผู้ป่วยมาร่วมสามสี่ชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่ออกมา
คนภายนอกต่างรอกันจนใจคอไม่ดี
โดยเฉพาะภรรยาและลูกชายของจินจงเป่า ทั้งคู่รอจนผู้เชี่ยวชาญจากนครหลวงซึ่งอยู่ไกลถึงมาแล้ว ก็ยังไม่เห็นเฉินวั่นหลี่ออกมาสักที
เมื่อผู้เชี่ยวชาญทั้งสองพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าอาการบาดเจ็บของผู้ป่วยรักษายากจนหายขาด ผลหลังผ่าตัดจะไม่ค่อยดี และมีแนวโน้มสูงที่จะพิการตลอดชีวิต ทั้งสองก็ร่ำไห้หนักยิ่งกว่าเดิม
"ไอ้นี่มัน...มันไม่ได้ตั้งใจเข้าไปฆ่าพ่อฉันในนั้นใช่ไหม?"
จินอู่ร้องไห้ไปพลาง ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ปาดน้ำตาล วิ่งกระเด็นไปที่ห้องผู้ป่วย ประตูปิดสนิท เขาทนไม่ได้ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง
"เฮ้ยไอ้ตระกูลเฉิน! นาย...นายทำอะไรพ่อฉัน! มีน้ำมีเนื้อก็เปิดประตูออกมาสิ!"
ยิ่งตะโกนก็ยิ่งดังขึ้น น้ำเสียงก็ยิ่งกระวนกระวายขึ้น
นอกประตู ซ่งเจียวเจียวกับหลี่เจียงต่างรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย แต่เพราะเห็นแก่ที่จินจงเป่าเสี่ยงชีวิตปกป้องคน ทั้งคู่จึงไม่แสดงอาการออกมา
"อู๋ อย่าเล่นตลกแล้ว!" ภรรยาของจินจงเป่ารีบดึงลูกชายไว้
แต่จินอู่กลับพูดเสียงดัง "แม่ยังจะเชื่อมั้ยว่าเขากำลังรักษาโรคอยู่ในนั้น! ฉันว่าเขาแน่ ๆ ต้องลงมือทำลับ! ผู้เชี่ยวชาญสองคนยังบอกเลยว่ารักษาไม่หาย เขา...เขาจะรักษาหายได้ยังไง! พูดโวยวายอะไรกัน!"
ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองนั้นก็ยืนอยู่หลังฝูงชน มองหน้ากันเองไม่รู้เกิดอะไรขึ้น แต่จะให้เชื่อว่ามีหมอคนไหนรักษาผู้ป่วยตามเวชระเบียนนี้ได้หาย พวกเขาก็ไม่เชื่อเช่นกัน!
ณ ขณะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออกอย่างกะทันหัน