เหยาชิงหยางสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีที่มองเห็นเฉินวั่นหลี่
ไม่ใช่ครั้งแรกของเขาที่ได้เห็นเฉินวั่นหลี่
ครั้งก่อน ภาพเฉินวั่นหลี่ยืนอยู่หน้าประตูตระกูลเหยียว บีบคอเหยียวเฉิงเจี๋ยจนเกือบจะขาดใจตายต่อหน้าคนทั้งตระกูล ยังคงติดตาค้างอยู่ในสายตา
ถ้าไม่ใช่ป้าผู้เป็นภรรยาของลุงออกมาขอโอกาส และคนตระกูลเหยียวทั้งหมดคุกเข่าลงกราบอย่างเป็นระเบียบ เหยียวเฉิงเจี๋ยคงต้องจบชีวิตลงตรงนั้นแน่
ครั้งนี้จี้เสวียนอี้สั่งให้เขารีบเข้ามาหาความชังตอนที่เฉินวั่นหลี่ไม่อยู่ฮั่นตง เขาก็รับปากทันที
ทั้งเป็นการส่งบัตรเชื่อใจให้ลูกพี่ญาติตระกูลจี้ และในใจเขาก็เกลียดเฉินวั่นหลี่จนขัดใจจะตาย!
เพราะในจำนวนคนที่คุกเข่าลงวันนั้น ก็มีเขาอยู่ด้วยคนหนึ่ง
ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยได้รับความอัปยศแบบนั้นมาก่อน
แต่ทั้งหมดนี้มีเงื่อนไขอยู่อย่างเดียว คือเฉินวั่นหลี่ต้องไม่อยู่ฮั่นตง
ทันทีที่เห็นเฉินวั่นหลี่ด้วยตาตัวเอง น่องขาของเขาก็อ่อนยวบเป็นเชือก
เฉินวั่นหลี่ไม่พูดอะไร เพียงหันไปถามจินจงเป่าที่ยืนอยู่ข้างหลังว่า "คนที่ทำให้กระดูกสันหลังเจ้าหักคือเขาใช่ไหม"
เมื่อนั้น เหยาชิงหยางกับชายร่างกำยำชุดดำถึงได้เห็นจินจงเป่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
ใบหน้าของชายชุดดำเปลี่ยนสีทันที คนที่เขาลงมือทำลายด้วยมือตัวเอง ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสมบูรณ์
ในโลกนี้ นอกจากเฉินวั่นหลี่แล้ว คงไม่มีใครทำได้แล้ว?
จินจงเป่าพยักหน้า แล้วจ้องทั้งคู่ด้วยแววตาดุร้าย
"ตอนนี้ขึ้นไปหักขาทั้งสองคนนั้นซะ!" เฉินวั่นหลี่เงยคางขึ้น
"ได้!" จินจงเป่าสั่นคลองไปเล็กน้อย วิชาหมอของเฉินวั่นหลี่มหัศจรรย์มาก แต่กระดูกที่หักก็ไม่ได้เชื่อมกันได้ในไม่กี่ชั่วโมงหรอก