นินจาราวสิบคนยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกสับฆ่าจนไม่มีสักคนรอด และการตายของแต่ละคนยิ่งโหดเหี้ยมจนบรรยายไม่ถูก
ฉากเลือดนองเช่นนี้ แม้แต่สมาชิกผู้ฝึกฝนมาแต่เด็กของตระกูลนินจา ต่างก็แสดงสีหน้าตกใจสั่นขวัญ
ฮั่วเฮอหลี่บีบกำปั้นแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตางามประสานด้วยความตื่นตระหนกกับโกรธแค้น บรรดานินจาเหล่านี้สืบทอดกันมาแต่บรรพบุรุษ ส่วนใหญ่ล้วนมียีนพิเศษ ทุกคนล้วนเป็นผู้สืบทอดวิชานินจาอันล้ำค่าของตระกูลฮั่วเหอและของญี่ปุ่นทั้งมวล
ปกติแค่เสียนินจาไปหนึ่งสองคน ตระกูลฮั่วเหอยังต้องพิโรธยิ่ง แทนที่เฉินวั่นหลี่จะฟันเพียงหนึ่งครั้ง กลับแยกชีวิตพวกเขาไปราวสิบคน
นางยกมือขึ้นทำท่าสั่งเปลี่ยนแนวรบ บรรดานินจาเบื้องหลังพรึบพรับแยกย้ายหลบซ่อนไปรอบทิศ วินาทีถัดมาก็หายวับไปจากบริเวณราวกับระเหยหายไปในอากาศ
"ท่านเฒ่าเฉินไม่ธรรมดาจริง ๆ ผู้แข็งแกร่งแห่งยุค ต้องนับท่านเฒ่าเฉินเป็นที่หนึ่ง หลี่น้อยนักชื่นชมผู้แข็งแกร่งที่สุด!"
ฮั่วเฮอหลี่เงยหน้ามองเฉินวั่นหลี่ที่ปรากฏตัวตรงหน้านางในพริบตา ดวงตาเป็นประกายวิ้ง ๆ ทอนเสียงยืดยาวออกมา ดูเหมือนหญิงสาวเปิดเผยใจรักต่อชายคนรักเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน
เฉินวั่นหลี่มองเย็นชา หญิงสาวตรงหน้ากล้าเผชิญหน้ากับเขาเช่นนี้ สติและจิตใจย่อมไม่ธรรมดา
ฮั่วเฮอหลี่ไม่เพียงไม่ถอย ยังก้าวออกไปครึ่งก้าว ขับร้องบทเพลงพื้นบ้านขึ้น เศร้าสร้อยเสียดแท้ เพียงแวบแรกก็รู้ว่าเป็นบทเพลงของหญิงสาวญี่ปุ่นผู้คนชายของนางออกไปรุกรานแผ่นดินอื่น ไม่มีใครปลอบประโลมความขมขื่น จึงขับขานอยู่ใต้ต้นซากุระ เต็มไปด้วยความห่อเหี่ยวอันชวนให้จมดิ่ง
ขณะที่เพลงของนางดังขึ้น ใบหน้างามชุ่มฉ่มของนางสะท้อนความอาดูร ดุจผู้ล่องลอยครึ่งชีวิตเพื่อแลกความสุขเพียงชั่วขณะอย่างคลั่งไคล้
ในดวงตามีเปลวเพลิงสองดวงลุกโชน ราวกับเปลวไฟแห่งราคะที่หญิงสาวกดทับมานาน เปลวประกายทุกดวงล้วนเป็นเสียงเรียกจากทะเลแห่งกิเลส