เฉินวั่นหลี่โบกมือใหญ่ ปลุกมิยาโมโตะ ยูกิฉะให้ฟื้นคืนมา
พอฟื้นขึ้นมา มิยาโมโตะ ยูกิฉะเพิ่งจะเอ่ยขอโทษ แต่แล้วก็เห็นทัศนียภาพราวภูเขาศพทะเลเลือด เศษเนื้อแขนขากระจายเต็มพื้น ใบหน้างามสะท้อนความงุนงงชั่วขณะ เมื่อหันไปมองฮินากะ ทานุกิที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ปากเล็กก็อ้าโตจนหุบไม่ลง
เจ้านายทรงพลังเหลือเกินจริง ๆ ประมุขตระกูลฮินากะยอมคุกเข่าขอชีวิตได้เร็วขนาดนี้!
"พาฉันไปรับเพื่อน!" เฉินวั่นหลี่เอ่ยเสียงเรียบ
ฮินากะ ทานุกิตอบรับทันควัน แต่แววตากลับฉายความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาชั่วหนึ่ง
ในตาข่ายมนต์นั้น แม้ผู้เชี่ยวชาญดาบสูงสุดติดอยู่ก็คงสิ้นใจไปนานแล้ว
จริง ๆ คิดว่าทุกคนยุ่งยากแบบเจ้า เฉินวั่นหลี่เหรอ?
หล่อนไม่คิดว่าผู้หญิงต้าเซี่ยคนนั้นจะรอดชีวิต
พร้อมกันนั้นความตื่นตระหนกก็ผ่านเข้ามาในใจ ไม่รู้ว่าถ้าเฉินวั่นหลี่เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว จะฆ่าหล่อนเพื่อระบายความโกรธหรือไม่?
หล่อนจำต้องเงยหน้ามองไปทางศาลาเจ้า แล้วภาวนาในใจขอให้ท่านมุซาชิปกปักษ์รักษา!
ทั้งสามคนเดินไปตามทางซอยเปลี่ยวนั้นด้วยกัน
ยังไม่ทันเดินเข้าใกล้ ก็เห็นถังหลิงอวี่เป๊ะเดินตรงมารับ
ฮินากะ ทานุกิอึ้งงันทันที ราวกับเชื่อไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้จะหลุดพ้นจากตาข่ายมนต์มาได้!
"ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เฉินวั่นหลี่เชิดคางถาม
ถังหลิงอเยว่งหมัดงามให้เบา ๆ "แค่ไก่บ้างานกวน!"
"โห้ะ! ฉันนึกว่าจะรอให้มารับแล้ว!" เฉินวั่นหลี่เม้มปาก
"ก็เหมือนกัน!" ถังหลิงอวี่เองก็ตั้งใจจะไปช่วยเฉินวั่นหลี่เช่นกัน แถมยังแอบตกใจว่ายาพิษระดับนั้นกลับไม่สร้างความเสียหายแม้แต่น้อย?
เมื่อจ้องพิจารณาดูดี ก็พบว่าเฉินวั่นหลี่ไม่มีสัญญาณการถูกพิษเข้าสั่งแต่อย่างใด จึงเข้าใจได้ทันทีว่าไอ้หนุ่มนี่แสนซนเจ้าเล่ห์ ไม่ได้ถูกพิษตั้งแต่แรก
"จริงสิ ทารกห้าฝอยสายใจเดียวนั้น ฉันยังไม่ได้เอา! จะเอาไหม?" ถังหลิงอวี่ถาม
"เอา!" เฉินวั่นหลี่นึกขึ้นได้ว่าสิ่งนี้ใช้ประโยชน์ได้ดี จึงตอบรับทันที
ทุกคนจึงเดินไปยังตาข่ายมนต์นั้น พอเดินไปถึง มิยาโมโตะ ยูกิฉะเห็นภาพตรงหน้าก็อาเจียนออกมาทันที