หมาเสวี่ยเม่ยอึ้งงันไปชั่วขณะ ส่วนเฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะแผ้วพลางส่ายหัว แล้วเดินนำไปยังโซนผู้ป่วยชั้นบนก่อนใคร
“ไอ้เวร มันมาหลอกฉัน!” หมาเสวี่ยเม่ยใช้เวลาครึ่งจันทร์กว่าจะทันตัว โกรธจัดจะสวนทางวิ่งตามไปทันที แต่ถูกเจียงลี่กันเอาไว้
“มันเป็นใคร! มันรู้ไหมว่าฉันมีฐานะอะไร กล้ามาหลอกฉัน?” หมาเสวี่ยเม่ยเกรี้ยวกราด
“เอ่อ…เจ๊ เขา เขาคือปรมาจารย์เฉินไง!” เจียงลี่ลดเสียงลงกระซิบเบา ๆ
หมาเสวี่ยเม่ยอึ้งไปนิด เธอเป็นญาติสมรสของตระกูลเจ้า ชื่อของปรมาจารย์เฉินเคยได้ยินมาบ้าง — ผู้เป็นเจ้าพ่อใต้ดินตัวจริงของฮั่นตง ผู้ถือครองน้ำศักดิ์สิทธิ์ ครองโรงงานยาหลายแห่ง ทรัพย์สินมหาศาล
แต่ที่เธอรู้ก็มีเท่านี้
เธอหัวเราะเยาะทันที “ปรมาจารย์เฉินแล้วไง? ตระกูลหมาทางซีไป๋ยังเกินกว่าเขาอยู่หลายตอน! ก็แค่ในฮั่นตงเท่านั้นแหละ…สุดท้ายเขาก็พึ่งอำนาจพิเศษขึ้นไปหาหมอผู้เชี่ยวชาญไม่ใช่หรือไง…ฉันจะตามไปดูให้รู้แล้ว!”
หมาเสวี่ยเม่ยเป็นเพียงสายข้างของตระกูลหมา แต่ไม่ขัดขวางที่เธอจะภูมิใจในฐานะคนตระกูลหมา
มุมปากของเจียงลี่กระตุก เห็นทั้งสามีภรรยาหมาเสวี่ยเม่ยตามเฉินวั่นหลี่ไปจริง ๆ เธอลังเลแป๊บหนึ่งก็จำใจตามไป
เฉินวั่นหลี่หันกลับมาชำเลืองมองแล้วส่ายหัว บอดี้การ์ดเข้าไปขวางทันที หมาเสวี่ยเม่ยชูโทรศัพท์ตะโกนว่า “ฉันเป็นเพื่อนของศาสตราจารย์เหอ ฉัน…”
“……”
ทางโรงพยาบาลจัดพื้นที่ส่วนหนึ่งออกมาโดยเฉพาะ บุคลากรการแพทย์ที่นี่ล้วนใช้มาตรการป้องกันระดับสูงสุด
เฉินวั่นหลี่เพิ่งมาถึงนอกโซนผู้ป่วย ก็มีพยาบาลนำชุดป้องกันมาให้
“เชื้อไวรัสตัวนี้ร้ายแรงมาก แค่หนึ่งวัน บุคลากรการแพทย์ในโรงพยาบาลติดเชื้อไปกว่าสิบคนแล้ว จำนวนจะเพิ่มขึ้นอีกแน่นอน ต้องป้องกันเต็มรูปแบบ!” พยาบาลกล่าว