"การติดต่อกันคนสู่คนต้องป้องกัน มีทางเดียวคือสร้างเขตกักกันโดยสมบูรณ์! เรื่องนี้ผม ซุนฝู่เจียง จะไปพูดคุยกับผู้นำด้วยตัวเอง" ชายชราจากนครหลวงครุ่นคิดแล้วกล่าว
"ไม่เห็นด้วย! มันไม่เป็นธรรม... ละเมิดเสรีภาพส่วนบุคคล" เหอไคเหวินพลันเถียงขึ้นมาอีก
"ข้าเห็นด้วยกับท่านซุน ชีวิตคนเป็นเรื่องใหญ่" เฉินวั่นหลี่เปิดปากขัดเหอไคเหวินอีกครั้ง
"เรื่องการใช้ยา ผมคิดว่าต้องระมัดระวัง กรณีอาการหนักต้องระวังการใช้ฮอร์โมน ส่วนอาการกลางกับอาการเบาควรเลี่ยงการใช้ให้มากที่สุด ครั้งนั้นที่รักษาด้วยฮอร์โมนกับไวรัส S ทำให้ผู้ป่วยจำนวนมากเกิดภาวะแทรกซ้อนติดตัวไป เราต้องเอาเป็นข้อเตือนใจ"
"แต่ถ้าใช้ยาทั่วไปแล้วไม่ได้ผล นี่ไม่ใช่ผูกขาตัวเองเหรอ?" เหอไคเหวินเริ่มอารมณ์พาไป คอยแต่หยิบยกปัญหา
เฉินวั่นหลี่ไม่แม้แต่จะขยับหนังตา แล้วก็เปิดปากอีก "ข้าเห็นด้วยกับท่านซุน!"
เหอไคเหวินเสียหน้าจนโกรธขึ้งทันที "แบบนี้แสดงว่าพวกคุณมีแผนการรักษาอยู่แล้วสินะ?"
"มีแผนจริง!" เฉินวั่นหลี่กล่าว
"โอ๋? จริงเหรอ? งั้นเล่ามาฟังหน่อย!" เหอไคเหวินหัวเราะเยาะ
เหล่าผู้เชี่ยวชาญพวกนี้คุยกันมาเกือบครึ่งวัน แต่เรื่องการใช้ยาก็ยังเห็นต่างกันอยู่
คำแนะนำของเหอไคเหวินคือใช้แผนแบบเดียวกับไวรัส S ครั้งก่อน ยึดฮอร์โมนเป็นหลัก
ส่วนซุนฝู่เจียงเสนอแผนที่นุ่มนวลกว่า แต่คุมอาการได้ยาก ณ ตอนนี้เรื่องเฉียดฉิว ไม่มีเวลาให้ลองผิด
พอเฉินวั่นหลี่บอกว่ามีแผน คนทั้งหมดก็หันความสนใจมาที่เขา
ตลอดทางที่มา เฉินวั่นหลี่ก็คิดเรื่องแผนการรักษาไว้แล้ว
ระยะสั้น ๆ จะใช้การแพทย์อย่างเดียวควบคุมแหล่งแพร่เชื้อ แม้เป็นเฉินวั่นหลี่ก็ทำไม่ได้ การผลิตยาต้องใช้เวลา ยาสมุนไพรทั่วไปจะออฤทธิ์ก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน
แต่เขาไม่ได้เป็นแค่หมอ เขาคือหมอเซียน
ใช้เวทเซียน ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางสู้
ถ้ามีวิชาของเซียนหมอผู้ยิ่งใหญ่ ถึงกับร่ายวิชาชิงมู่ว่านเซิงด้วยพลังเซียนแท้ ณ ที่นั้น ทั้งต้าเซี่ยไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก