จีหยวนเฉิงขมวดคิ้ว "โรคระบาด? เป็นไปได้อย่างไร? ระบุชนิดของโรคได้แล้วหรือยัง?"
"ยังไม่ทัน!"
"แล้วการประเมินความรุนแรงล่ะ?"
"ยังไม่อาจทราบ!"
"???" จีหยวนเฉิงโกรธจัด ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง แล้วรายงานมันทำไม?
"แต่เกรงว่าจะร้ายแรงมาก คณะผู้เชี่ยวชาญจากราชธานี และคณะผู้เชี่ยวชาญที่เคยร่วมควบคุมการระบาดของไวรัส S ที่ราชธานีในครั้งนั้น ต่างเดินทางไปยังฮั่นตงแล้ว"
"รับทราบ!" จีหยวนเฉิงไต่ความแล้วหันไปมองพ่อบ้านใหญ่ "แจ้งตระกูลหลี่กับตระกูลหลิว ให้เตรียมพร้อม
ครั้งนี้เฉินวั่นหลี่อาจจะเสียทั้งชื่อเสียงเสียทั้งศักดิ์ศรี ถึงตอนนั้น มูลค่าธุรกิจของมันอาจตกต่ำลงมาก
แต่ตำรายาโบราณกับฝีมือช่างโบราณพวกนั้น ก็ยังมีคุณค่าบ้าง เร่งเข้าไปรับช่วงต่อให้ทัน สำนักเจิ้งชี่กับสำนักพระโพธิสัตว์ ควรดึงมาเป็นพวกด้วย
ไม่เตรียมตัวล่วงหน้า ระวังคนอื่นจะแย่งหน้าไปเสียก่อน"
พ่อบ้านใหญ่พยักหน้า แล้วก็อดถามต่อไม่ได้ "แต่ถ้า...เขาเปล่งประกายเก่งกาจขึ้นมาล่ะ? ในเมื่อวิชาหมอของเขาก็ยังเก่งอยู่ไม่ใช่น้อย!"
"ฮวาเทียนหนานคนนั้น ไม่มีอะไรดีเลย มีแต่หัวดื้อ คิดมั่วซั่วเป็นเส้นเดียว!" จีหยวนเฉิงหัวเราะเบา ๆ
"เข้าใจแล้ว! ผมไปจัดการเดี๋ยวนี้!" พ่อบ้านใหญ่ตระหนักแล้ว ฮวาเทียนหนานหัวดื้อ จะไม่มีทางเปิดโอกาสให้เฉินวั่นหลี่เพราะวิชาหมอเก่งหรือมีคุณงามความดีหรอก จะยึดมั่นคำสัญญาครั้งนั้นแน่นอน!
ถึงตอนนั้นเฉินวั่นหลี่ก็ยังถูกปราบอยู่ดี ทุกอย่างก็เดินไปอย่างราบรื่นเหมือนเดิม
ความต่างเพียงอย่างเดียวคงเป็นธุรกิจของเฉินวั่นหลี่กับคุณค่าของการแพทย์แผนจีนที่จะสูงขึ้น พวกเขาจะได้กินมากขึ้นก็เท่านั้น!
พ่อบ้านใหญ่เพิ่งเดินออกไป หญิงสาวงามวัยกลางคนก็ก้าวเข้ามา
เธองามมาก มีเสน่ห์อ่อนโยน แต่งตัวหรูหรา หากแต่แววตากลืนไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย ยากนักที่จะจินตนาการได้ว่าหญิงงามอย่างเธอจะมีเรื่องกังวลใจอะไรได้