เฉินวั่นหลี่เพิ่งก้าวเข้ามา หลี่อู๋หรานก็ถึงกับชะงัก แทบจะถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
"แก...แก..." หลี่อู๋หรานอ้าปากจะพูด แต่กลับพูดไม่เป็นประโยคสักที
"เจอฉันแล้วพูดไม่จบประโยค ยังกล้ามาอีกเหรอ!"
ท่าทางขี้ขลาดของหลี่อู๋หรานทำเอาเฉินวั่นหลี่ขำออกมา
"..." หลี่อู๋หรานหน้าซีดเผือด หายใจเข้าลึกๆ หลายที ก่อนจะพูดว่า "แกมามันก็ไม่มีประโยชน์หรอก สัญญาอยู่ตรงนี้แล้ว พวกแกดูเอาเองแล้วกัน!"
เฉินวั่นหลี่ไม่แม้แต่จะมองสัญญา ถ้าเป็นเมื่อก่อน เรื่องแบบนี้คงยุ่งยากจริงๆ
เพราะว่าบริษัทในเชิงธุรกิจก็ต้องทำตามกฎหมาย กลุ่มทุนไมเออร์สต้องยึดสัญญานี้เป็นหลัก แม้แต่เขาเองก็คงจัดการยาก
แต่ตอนนี้อี้รุ่ยเป็นคนของเขาแล้ว แค่คำพูดเดียวก็จบเรื่อง
เพียงแต่ว่าจะใช้สัญญานี้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากตระกูลหลี่อย่างไร ยังต้องคิดอีกที
"ให้ฉันดูเอาเองเหรอ ได้สิ งั้นหักขาทิ้งแล้วโยนออกไป!" เฉินวั่นหลี่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"???" หลี่อู๋หรานถึงกับงง ไม่มีความหยิ่งผยองเมื่อกี้เหลือแม้แต่น้อย พูดตะกุกตะกัก:
"คุยธุระก็ว่าคุยธุระ ฉันมาถึงก็มาเจรจา ทำการค้าไม่สำเร็จก็จบกัน จะ...จะทำแบบนี้ได้ยังไง..."
พวกแกเล่นตลกกับฉัน แล้วยังจะมาพูดว่าคุยธุระอีกเหรอ? ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของฉันเฉินวั่นหลี่มาก่อนหรือไง?
เฉินวั่นหลี่เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบ จ้องมองหลี่อู๋หรานอย่างมีความหมาย
แค่สบตากันครั้งเดียว หลี่อู๋หรานก็กลัวจนฉี่ราด!
ฉี่ราดจริงๆ เท้าของเขาเปียกโชกเป็นวงทันที กลิ่นฉุนโชยไปทั่วทั้งออฟฟิศ
ชื่อเสียงของคนก็เหมือนเงาของต้นไม้ ในหมู่พวกเสเพลแห่งเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่าเฉินวั่นหลี่เป็นนักฆ่าผู้โหดเหี้ยมอำมหิต! เป็นคนที่ฆ่าคนไม่กระพริบตาแบบนั้น!