“เฉินวั่นหลี่ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่” อาจารย์เถาโกรธจัดจนสุดใจ
เสียงของเฉินวั่นหลี่เย็นชา “หมาเฒ่าของตระกูลฉิวก็อยู่ข้าง ๆ ใช่ไหม ฟังให้ดี ตอนนี้ฉันยังยอมโทรหาก็เพราะเกรงใจชูอีเหยินเท่านั้น
ภายในหนึ่งวันถ้าไม่เห็นตัวคน ฉันจะบดขยี้ตระกูลฉิวจะราบเป็นหน้ากลอง!”
ชิวไป๋เหรินและอาจารย์เถามองหน้ากัน ต่างโกรธจนเส้นเลือดปริดทั้งใบหน้า
โดยเฉพาะอาจารย์เถา ผู้เป็นบุรุษสูงศักดิ์แห่งสำนักตี่อินจง จะไปที่ใดก็ถูกเคารพบูชาราวกับเทพ
หลายสิบปีมานี่ ยังไม่เคยมีใครเรียกเขาว่าหมาเฒ่าต่อหน้าเลย
ชิวไป๋เหรินกำลังจะเอ่ยคำขู่กระชากใจ แต่ปลายสายกลับตัดการเชื่อมต่อไปซะก่อน
เคอติ้งคุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินชัดถ้อยชัดคำ เฉินวั่นหลี่กลับมาแล้ว!
ด้วยนิสัยของเฉินวั่นหลี่ คงพูดแล้วทำได้จริง เขาต้องกลับไปหว่านล้อม จึงเดินออกไปพลางพูดว่า
“ชิวไป๋เหริน เจ้าก็ระวังตัวเองเถอะ เว้นแต่เจ้าจะย้ายคนทั้งตระกูลชิวไปอยู่ที่สำนักตี่อินจง ไม่อย่างนั้นแม้แต่เส้นขนของชูอีเหยินเส้นเดียว คงต้องมีคนทั้งบ้านตายติดตามไปด้วย!”
ชิวไป๋เหรินสั่นเทิ้ม คำพูดของเคอติ้งคุนเข้าเป๊ะกับใจเขา “อาจารย์เถา!”
อาจารย์เถาหัวเราะเยาะ “กลัวอะไรกัน สำนักตี่อินจงของฉันจะไปกลัวนักบำเพ็ญไร้สังกัดคนเดียว? ฉันจะเชิญปรมาจารย์ใหญ่ทั้งสามออกสู่สนามเดี๋ยวนี้ คราวนี้จะต้องทำให้มันรู้ไปว่าฟ้ายังมีฟ้าอีกชั้น!”
……
อีกฝ่ายหนึ่ง เฉินวั่นหลี่เดินทางมาถึงเขตทหารแห่งจิงโจวแล้ว
อาการบาดเจ็บของเซียวจ้านหนักหน่วงมาก
แม้จะช่วยชีวิตไว้ได้ แต่ตันเถียนก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น
“วางใจเถอะ ฉันจะฟื้นฟูตันเถียนของนายให้ได้!” เฉินวั่นหลี่ตบบ่าเซียวจ้านที่นอนอยู่บนเตียง
เซียวจ้านหน้าซีดราวคนตาย ยิ้มขื่น “อย่าปลอบฉันเลยน่า ที่ไหนจะมียาวิเศษเช่นนั้น! ฝีมือฉันเสียเปรียบคนอื่น ฉันยอมรับ!”