นับตั้งแต่จางโจวเข้าร่วมเหยียนหวงเที่ยลวี่และก้าวขึ้นเป็นครึ่งก้าวปรมาจารย์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้
แต่เผชิญหน้ากับผู้เกรียงไกรระดับปรมาจารย์เถา กระทั่งเซียวจ้านยังไม่มีวันรับได้แม้แต่หนึ่งกระบวน เขาลงมือไปก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเท่านั้น
ดวงตาของชูอีเหยินลุกโชนด้วยไฟแค้น หล่อนรู้ว่าศัตรูคราวนี้ลงทุนหนักจริง ๆ ถึงกับได้ผู้เชี่ยวชาญระดับนี้มา
เซียวจ้านถูกพัวพันไปแล้ว หล่อนไม่อาจปล่อยให้จางโจวต้องเดือดร้อนตามอีก
หล่อนรีบคว้าตัวจางโจวที่กำลังเดือดดาลไว้ ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า "พาเซียวจ้านกลับไป! ฉันจะเฝ้าที่นี่ เรื่องไม่มี!"
จางโจวตาแดงก่ำ เฉินวั่นหลี่มีพระคุณต่อเขาในฐานะผู้พบเห็นคุณค่า ส่วนเซียวจ้านก็เคยอุปการะเขา
และตอนนี้เขากลับไม่มีทางทำอะไรได้เลย!
"ฉันเข้าแล้ว!" จางโจวอุ้มเซียวจ้านที่หมดสติ มุ่งออกจากวิลล่าของตระกูลฉิ่ว
ใบหน้าของชูอีเหยินไร้ความรู้สึกใด ๆ ไม่แม้แต่ความตื่นตระหนกเพียงเส้นเดียว เหลือเพียงรอยยิ้มเย็นชาแห่งความโกรธ หล่อนมองไปที่ฉิ่วไป่เหริน "ยินดีด้วย นี่คือหาความตายเข้าตัว
เจ้าสัมผัสเซียวจ้าน เฉินวั่นหลี่ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ฉันคิดว่า ฉันน่าจะมีโอกาสได้เห็นตระกูลฉิ่วของเจ้า ถูกทำลายจนราบคาบ!"
ฉิ่วไป่เหรินยกมือฟาดตบลงบนใบหน้าของชูอีเหยิน "ยังฝากความหวังไว้กับชายชู้ของเธออยู่สินะ?
บอกเธอเลย เขาตายแล้ว! ตายอยู่ที่ไอร์แลนด์!"
"???" ชูอีเหยินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วกลับมาเป็นปกติ "ทุกครั้งพวกคุณก็บอกว่าเขาตาย! คราวนี้ฉันไม่เชื่อ! ฉันจะนั่งรอดู ถ้าเขาไม่ตายขึ้นมา คุณจะมีทางรอดอย่างไร!"
ฉิ่วไป่เหรินกำลังจะยกมือฟาดชูอีเหยินอีกครั้ง แต่ชิวซูอิ่งเข้าขวางไว้ "คุณพ่คะ หนูพาคุณเธอไปดูแลคุณย่า!"
"เฉินวั่นหลี่ไม่ตายก็เถอะ ตระกูลฉิ่วเราก็วางตาข่ายฟ้าดินรอเขาไว้แล้ว! รับรองว่าเขาไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ!" ฉิ่วโม่เชียนเอ่ยเย็นชา
เมื่อเห็นใบหน้าของชูอีเหยินเปลี่ยนสีเล็กน้อย ฉิ่วไป่เหรินถึงกับพึงพอใจ ส่งเสียงฮึดเย็น ๆ ออกมา