ซิ่วเฉิงหลินมองไปทางจางซิว จางซิวขบปากเบา ๆ แต่ไม่กล้ายืนกราฟความเห็นของตัวเอง
จางซิวศึกษาฉีเหมินตุ้นเจี่ยและตำรับโจวอี้มาอย่างลึกซึ้งจริง
แต่สถานที่แห่งนี้คือดินแดนลับของผู้บำเพ็ญเพียรรุ่นก่อน แม้ตอนนี้เก้าวิญญาณแปดประตูที่เห็นจะดูเป็นวิชาพรางมารก็จริง แต่ก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าภายในจะไม่มีกลอุบายอื่นแฝงอยู่
บทเรียนอันประมาทของหลิวไห่ยังคาในตา เป็นใครล่ะที่จะกล้าเดิมพันชีวิตตัวเอง?
นักพรตสือมองพื้นหินที่หดแคบลงเรื่อย ๆ ใบหน้าเริ่มไม่สบาย ไม่ถึงครึ่งนาที พื้นที่นี้จะหดกลับเข้าไปในกำแพงทั้งหมด
เมื่อนั้นพวกเขาที่ไม่มีที่ยืนก็อาจตกลงสู่เหวลึก
ใต้เหวลึกนั้นเป็นท้องทะเลลึกนับหมื่นจ้างหรืออย่างอื่น?
เขาแกล้งทำเป็นมองไปทางเฉินวั่นหลี่เป็นครั้งคราว แต่ใบหน้าของเฉินวั่นหลี่กลับเรียบนิ่งเพียงเท่านั้น
นักพรตสือสังเกตท่าทีของเฉินวั่นหลี่ไม่ออก แต่ทุกคนก็มาอยู่ที่นี่พร้อมกัน เขาไม่เชื่อว่าเฉินวั่นหลี่จะเอาตัวรอดไปได้คนเดียว จึงยังไม่เปิดปากพูดอะไร
แต่ซิ่วเฉิงหลินไม่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกเช่นนั้น เธอร้องเสียงแหลมว่า "ท่านปรมาจารย์เฉินเห็นทางออกแล้ว ทำไมถึงไม่ลงมือ?"
"ฉันเป็นพ่อเจ้าเหรอ?" เฉินวั่นหลี่กลอกตา พูดเสียงไม่พอใจ
"……" ซิ่วเฉิงหลินหน้าแดงซ่านทันที อัดอั้นโกรธจนหนักแน่น
จางซิวและนักพรตสือก็มีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน ตั้งแต่แรกก็บอกแล้วว่าตามเข้ามาแล้วเป็นชีวิตเป็นตายก็ชะตากรรม
"ลงมือเลย! ข้างล่างนี่มันบรรยากาศปีศาจน่าขนลุก ถ้าชักช้าอีกเกิดความผันผวนขึ้นมาก็ยุ่งแล้ว!"
ถังหลิงอวี่ขมวดคิ้ว หญิงสาวรู้สึกไม่สบายกับควันดำที่ลอยขึ้นมาจากใต้ดินนี้นัก