เฉินวั่นหลี่ยิ้ม ยิ้มไปยิ้มมา ใบหน้ากลับเย็นชาลงทันที "ดูเหมือนข้าจะให้หน้าพวกเจ้ามากไปหน่อย ถึงได้ปล่อยให้พวกเจ้าไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่!"
ซิ่วเฉิงหลินได้ยินความเย็นเยียบแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเฉินวั่นหลี่ ใจก็สั่นไหวขึ้นมันทันที
ใช่แล้ว เฉินวั่นหลี่คนนี้เป็นใคร?
ฆาตกรโหดเลื่องชื่อ!
คนใจร้ายที่พูดไม่เข้าหูปุ๊บก็หยิบชีวิตคนไปปั๊บ!
สือเต้าเหรินรีบกล่าว "ท่านเฉินโปรดโทษที เธอแค่ตกใจจนพูดจาไม่รู้เรื่องเท่านั้น!"
เฉินวั่นหลี่ขมวดตา "ตัวเองโลภจนหาทางตายเข้าไปเอง ยังกล้ามายุ่งวุ่นวายกับข้าอีก ข้าจะส่งพวกเจ้าขึ้นทางเสียก่อน!"
สือเต้าเหรินรับคำรับคำต่อเนื่อง
ซิ่วเฉิงหลินก็ไม่กล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว
แต่ถังหลิงอวี่กลับแสดงความงงงวยออกมาทั้งหน้า ถามอย่างอยากรู้ "เมื่อกี้พวกเขาเลือกของผิดหรือเปล่า?"
เธอศึกษาวิชาประตูมารยาที่ลึกลับและวิถีโจวอี้ไม่มากนัก จึงมองไม่ออกจริง ๆ ว่าผิดตรงไหน
เฉินวั่นหลี่พยักหน้า "จางซิวโลภเข้าครอบงำจิต เขาเลือกทิศซุ้นซึ่งมั่นใจที่สุด ทิศซุ้นเป็นไม้ เขาจึงเหลียวมองแล้วเลือกกระถางลายเมฆสายฟ้าเข้ามาทันที
ถ้าเขาเงยหน้าดูเพิ่มอีกสักครั้ง จะพบว่า รูปลักษณ์ลายเมฆสายฟ้าเป็นธาตุไม้นั้นไม่ผิด แต่เครื่องรางชิ้นนี้กลับเป็นเครื่องรางสายธาตุไฟ
เขากลัวข้าแย่งหน้าไป จึงไม่ทันได้พินิจอย่างละเอียด"
"อ๋อ! แล้วลูกแก้วที่นายเลือกไง นั่นถึงจะเป็นสมบัติวิเศษสายธาตุไม้จริง ๆ! แล้วซิ่วเฉิงหลินล่ะ?" ถังหลิงอวี่เอียงคอถาม
ความกล้าหาญทั้งที่รอบคอบแบบเฉินวั่นหลี่ทำให้เธอรู้สึกหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก
"ซิ่วเฉิงหลินคือไม่รู้จึงไม่หวั่น แล้วทำไมจางซิวถึงส่งสัญญาณให้เธอไปยังทิศลี? เพราะที่ทิศลีนั้นเห็นได้ชัดที่สุด มีความเป็นเอกลักษณ์สูงสุด มีเพียงแท่งเทียนนั่นที่เกี่ยวข้องกับธาตุไฟ และเป็นเครื่องรางธาตุไฟจริงด้วย