เฉินวั่นหลี่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ตัวเขาไม่เคยเป็นนักบุญอะไรอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้ก็แค่กลัวอำนาจกำปั้นของเขาเท่านั้น
หากเผลอได้รับบาดเจ็บที่นี่แม้เพียงเล็กน้อย คนพวกนี้จะรุมทำร้ายเขาทันที
จะว่าไป ที่เขายอมให้คนเหล่านี้เข้ามา ก็เพราะยังไม่รู้สถานการณ์ภายใน มีตัวแทนอีกสักสองสามคนที่ช่วยลองน้ำลองบึงให้ก็ถือว่าไม่เสียหาย
ส่วนความเป็นความตายของตัวแทนพวกนี้ ไม่เกี่ยวกับเขา ค่าตอบแทนของตัวแทนก็คือได้เลือกของวิเศษหนึ่งชิ้น
เอาชีวิตแลกของวิเศษ มันสมเหตุสมผลดี!
ไม่เช่นนั้นแค่พูดว่านี่คือเขตแดนของเจ้าเกาะ ก็อยากจะตามเข้ามาหยิบของวิเศษ? ฝันสวย!
คิดว่าเฉินวั่นหลี่เขาคือคนดีใจบุญจริง ๆ หรือไง!
ตังหลิงอวี่ตอนนี้มองทะลุความคิดของเฉินวั่นหลี่แล้ว แอบหัวเราะในใจ นี่แหละคือเฉินวั่นหลี่ที่เธอรู้จัก
เธอเดินทางไปมาทั่วฟ้าเมือง ผ่านเหตุการณ์คนจิตอ่อนโยนเกินไปจนทำลายชีวิตตัวเองมานับไม่ถ้วน จึงไม่รู้สึกว่าการกระทำของเฉินวั่นหลี่ผิดอะไรเลย
"ดูท่าเขาก็มืดตามืดใจเหมือนกัน แต่งตัวเป็นผู้สูงส่งไว้แค่นั้นเอง เรายังพึ่งตัวเองดีกว่า พี่จางซิว นายศึกษาฉีเหมินตุ้นเจี่ยมาบ้าง ช่วยพูดหน่อย!"
หญิงชุดกางเขงสีเขียวหันไปมองชายร่างสูงผอมคนหนึ่งในกลุ่ม ชายชื่อจางซิวคนนี้ อายุราวสี่สิบเจ็ดแปด มีเคราหนวดเต็มหน้า
ตอนนี้เขาเอื้อมือลูบคาง แล้วพูดเสียงดังว่า "ตามความเห็นข้า ความสามารถของบรรพบุรุษไม่ได้ใช้ค่ายกลขังฆ่าเรา แต่ใช้ฉีเหมินตุ้นเจี่ยขังเอาไว้ ก็คือให้ทางรอดพวกเรารุ่นหลังสักทาง
แต่ด้านนอกทั้งมีสัตว์ผิดธรรมชาติร้ายกากยืนเฝ้าประตู ทั้งยังใช้กระดานหมากกรองคน เจ้าสถานที่นี้กำลังคัดคน!