เย่อู่เทียนถอนหายใจ แหงนศีรษะมองเฉินวั่นหลี่ "เจ้าหนูนี่จะทำอะไรอีก"
หลินชวนจ้องด่าเฉินวั่นหลี่ด้วยความโกรธ "เฉินวั่นหลี่ เจ้าพูดแทงกับข้าแทงหลังแบบนี้หมายความว่ายังไง? แพ้ไม่ได้หรือไง? หรือว่าเจ้ากำลังข่มขู่ข้า?"
บรรดาผู้ใหญ่หลายคนสบตากัน ใบหน้าปรากฏร่องรอยข้องใจ
แม้การพ่ายแพ้ของหลี่หงไหล่จะเร็วกว่าที่ทุกคนคาดก็จริง แต่การประลองก็มีเหตุไม่คาดฝันเป็นครั้งคราว แปลกก็จริงแต่ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด
ที่เฉินวั่นหลี่พูดจามีทั้งการข่มขู่และการตั้งข้อสงสัยเช่นนี้ ก็ยืนหลักฐานไม่ค่อยจะแน่นัก
"ข่มขู่เจ้า? เจ้ายังไม่มีดีกรี! ถ้าประลองกันอย่างเป็นธรรมเป็นธรรมะ ไม่ว่าชนะหรือแพ้ ข้าก็จะมองเจ้าขึ้นอีกส่วนหนึ่ง แต่ตอนนี้หรือ..."
เฉินวั่นหลี่ส่ายหัว แววตาเปี่ยมความดูถูก
"เจ้าว่าพวกเขาลงมือกลโกง?" ถังหลิงอวี่ถามพร้อมขมวดคิ้ว การมากลโกงภายใต้ตาเธอทำให้ใจเธอเดือดขึ้นมาหลายประ
ขณะนั้น การประลองบนเวทียังคงดำเนินต่อไป
อวี้เฟยที่เหลือกำลังเพียงเศษเสี้ยวก็ยังไม่ยอมลงเวที ฝ่ายทหารมังกรมีอีกคนกระโดดขึ้นไป
เห็นได้ว่าพอขึ้นเวทีเขาก็สีหน้าเปลี่ยนไป ชุดแรกเปิดท่ามาอย่างสุดฤทธิ์ แต่แล้วเหมือนถูกขัดจังหวะกลางคัน ท่วงท่าชะงักชัดเจน
อวี้เฟยซัดหมัดออกไป ความกดดันย่ำแย่กว่าก่อน แต่ทหารมังกรคนนั้นกลับหลบไม่ทัน เกือบถูกซัดกระเด็นออกนอกเขตเวที
หลินชวนเพิ่งแลบแววดีใจ ก็ได้ยินเฉินวั่นหลี่เปิดปากอีกครั้ง
"คนที่เจ้าพาออกมา เจ้ายังไม่รู้จักเลยหรือ? ถ้าพวกมันไม่เล่นเล่ห์กล นั่นแหละที่จะเป็นเรื่องเหลือเชื่อ! แต่ก็โทษเจ้าไม่ได้ทั้งหมด ของอย่างนั้นในโลกมนุษย์ธรรมดาหายาก ไร้สีไร้กลิ่น เจ้าไม่รู้ตัวก็เป็นเรื่องปกติ!"