ภายในฐานฝึก การประลองของเหล่าทหารยังคงดำเนินต่อไป
นอกจากเย่อู่เทียนที่สายตาคอยลอยล่องไปยังแดนไกลเป็นระยะ ๆ แล้ว สายตาของทุกคนที่เหลือจดจ่ออยู่ที่เวทีประลองเพียงแห่งเดียว
ตอนนี้ทั้งหลี่หงไหล่และอวี้เฟยต่างมีบาดแผลเล็กใหญ่นับไม่ถ้วนทั่วร่างกาย แต่ยังคงฝืนสู้กันอย่างดุเดือด ชนะแพ้ยังไม่เป็นที่ปรากฏ
แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ที่อาศัยเพียงแรงใจเพียงลำพัง
"ต่อแบบนี้ไป สองคนนี้คงจะพังทั้งคู่ ไม่จำเป็นเลย!"
"ไม่ว่ายังไง ทั้งคู่ก็เป็นบุตรชายที่เก่งกาจของกองทัพต้าเซี่ย! ถ้าเพื่อชัยชนะเพียงเรื่องเดียว แล้วเสียนักรบฝีมือดีไปสองคน ก็ถือเป็นความสูญเสียของกองทัพ!"
"ไม่เท่ากับให้เสมอกันไปเลย?"
ขณะนี้บรรดาผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างแสดงสีหน้าเวทนาออกมา
แม้ในใจจะมีความเอนเอียงเป็นของตัวเอง แต่คณะอย่างไป๋อู๋หยาและหลานฉีเจี้ยนที่สนิทกับเฉินวั่นหลี่ ย่อมหวังให้หลี่หงไหล่ชนะ
ส่วนอีกไม่กี่คนที่สนิทกับตระกูลหลิน ในทางอารมณ์ย่อมหวังให้อวี้เฟยได้ชัยชนะ
ทว่าพอตัดเรื่องความชอบและอารมณ์ส่วนตัวออกไป พวกเขาทุกคนให้ความสำคัญกับตัวคนเก่งมากกว่าผลชนะแพ้
กระทั่งผู้บัญชาการใหญ่ยังขมวดคิ้ว แล้วไอเบา ๆ "เทพสงครามเย่คิดว่าอย่างไร?"
แต่เย่อู่เทียนกลับตอบไม่ตรงคำถาม "ฟ้าจะฝนตก แม่จะแต่งงาน ฉันไม่ยุ่ง!"
ผู้บัญชาการใหญ่พูดไม่ออกทันที เขาคุ้นเคยกับวิธีพูดของเย่อู่เทียนแบบนี้มานานแล้ว!
เขาจึงหันไปมองหลินชวนกับถังหลิงอวี่ "ถ้าไม่ยอมเสมอกัน ก็พักสิบนาทีแล้วค่อยตัดสินชนะ ห้ามให้ทั้งสองคนเสียตัวไปเพราะสักการประลองบนเวทีเดียวเด็ดขาด!
ไม่ว่าพวกท่านจะมีเรื่องบานปลายกันอย่างไร พูดให้ใหญ่ที่สุดก็ยังถือเป็นคนครอบครัวเดียวกัน!"
ถังหลิงอวี่ขมวดคิ้วเรียว ส่วนหลินชวนเองก็แสดงสีหน้าไม่เต็มใจ