หลังพิธีศพไข่ไก่จบลง หยางมี่ก็เก็บครัวจนสะอาดเอี่ยม เรี่ยวแรงที่มีก็หมดเกลี้ยงไปด้วย พอกลับถึงห้องนั่งเล่น เธอก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดสภาพ
มือขวาควานหาโทรศัพท์ มือซ้ายหยิบคุกกี้เข้าปาก ส่วนขาทั้งสองข้างก็พาดขึ้นบนโต๊ะกลางอย่างสบายใจ
เธอปัดเข้าแอปวิดีโอสั้นด้วยนิ้วโป้ง แล้วไถดูอย่างคล่องแคล่ว
ในห้องนั่งเล่นยังมีกล้องสองตัวตั้งอยู่ ผู้ชมในห้องไลฟ์กว่าสามล้านคนกำลังดูเธออยู่ แต่เธอลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว
เฉินเข่อที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์ยกมือขึ้น ตั้งใจจะเตือนเธอ แต่แล้วก็วางมือลงบนตัก
ผู้กำกับหญิงที่นั่งข้าง ๆ หันมามองเขา ทั้งคู่สบตากัน ก่อนจะไม่มีใครพูดอะไร
อย่าไปรบกวน แบบนี้แหละถึงจะเป็นธรรมชาติ
หยางมี่ไถเจอคลิปแมวทำตัวน่ารัก มุมปากก็ยกขึ้นทันที นิ้วมือแตะกดถูกใจติดกันสามครั้ง
คลิปถัดไปเป็นรีวิวร้านอาหาร เนื้อย่างบนหน้าจอส่งเสียงฉ่า น้ำมันเยิ้มวาว เธอกลืนน้ำลายแล้วหันไปมองทางครัว ก่อนจะปัดคลิปทิ้งทันที
ช่างเถอะ ดูไปก็ไม่ได้กิน ไถต่อดีกว่า
คอมเมนต์ลอยเต็มหน้าจอ
【นี่เรียกเลี้ยงเด็กเหรอ นี่มันนอนเป็นผักอยู่บ้านชัด ๆ!】
【หยางมี่ คาแรกเตอร์เธออยู่ไหน! ภาพลักษณ์ไอดอลของเธอล่ะ!】
【เดี๋ยวนะ เธอลืมไปจริง ๆ เหรอว่ากำลังไลฟ์อยู่!】
【ขำจะตาย พี่สาวบ้านอื่นป้อนข้าวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กกันอยู่ ส่วนเธอไถดูคลิปแมว!】
หยางหมิงนั่งอยู่บนพรม กอดตุ๊กตาพิคาชูตัวใหญ่เกือบเท่าคนไว้ในอ้อมแขน
หยางมี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วล้วงแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งออกมาจากซอกโซฟา ก่อนวางแปะลงตรงหน้าเขา
“เอ้า เล่นเองนะ”
พูดจบ เธอก็ก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์ต่อ
หน้าจอแท็บเล็ตยังค้างอยู่ที่เกมฝึกทักษะสำหรับเด็ก