หยางหลิงยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มือกำกระดาษเอสี่ที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือไว้แน่น
เธอไล่อ่านกระดาษทีละข้อ พลางกำชับว่า “ตอนเช้าตื่นมาให้หมิงหมิงดื่มน้ำอุ่นก่อน ห้ามดื่มน้ำเย็น”
“หลังเข้าห้องน้ำต้องล้างมือ ถูสบู่เหลวให้ครบ 20 วินาที”
หยางหมิงยืนอยู่ข้างขาเธอ หัวกลม ๆ พยักหน้าตามสองสามที
“แม่ล็อกตู้ขนมไว้แล้ว กุญแจอยู่บนตู้เย็น เอื้อมไม่ถึงหรอก”
หยางหมิงกลอกตาอยู่ในใจ
ตัวเองสูงไม่ถึงเมตร จะเอื้อมถึงบนตู้เย็นได้ยังไง?
นี่กันเด็กหรือกันลิงกันแน่?
แถมยังเขียนไว้ตั้งเยอะ คิดว่าเด็กสามขวบอ่านหนังสือไม่ออกหรือไง?
หยางหลิงพลิกกระดาษไปอีกหน้าแล้วพูดต่อ “มื้อกลางวันห้ามสั่งอาหารเดลิเวอรี”
“ฉันอัดวิดีโอสอนทำอาหารไว้ให้พี่สาวสามคลิป ทำตามนั้นก็พอ”
หยางมี่พุ่งออกมาจากห้องนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง
“แม่พูดว่าอะไรนะ ห้ามสั่งเดลิเวอรีเหรอ?”
หยางหลิงยังคงก้มหน้า ไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมา
“สองทุ่มครึ่งต้องขึ้นเตียง ปิดไฟสามทุ่ม”
“แม่!”
“หือ?”
“เรื่องเดลิเวอรีพูดอีกทีได้ไหม?”
หยางหลิงเงยหน้าขึ้น ยัดกระดาษในมือใส่อ้อมแขนหยางมี่
“เขียนไว้หมดแล้ว อ่านเองสิ”
หยางมี่กวาดตามอง บนกระดาษเขียนข้อควรระวังไว้แน่นเอี้ยดถึง 26 ข้อ
ตรงหัวข้อเดลิเวอรีมีวงกลมสีแดงล้อมไว้สามวง ข้าง ๆ ยังเขียนว่า ผู้สนับสนุนกำหนดให้ใช้วัตถุดิบของกองถ่ายเท่านั้น
จบเห่แล้ว
หยางหลินลากกระเป๋าเดินทางเข้ามา ก่อนย่อตัวลงตบไหล่หยางหมิงเบา ๆ
“หมิงหมิง ลุงกับป้าจะออกไปสองสามวัน ต้องเชื่อฟังพี่สาวนะ”
หยางหมิงเงยหน้าขาวนวลขึ้น แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ลุงไม่ต้องห่วงนะ หมิงหมิงจะดูแลพี่สาวเอง”
หยางหลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะลั่นออกมา