อุ้งเท้าหน้าของซามอยด์วางพาดลงบนไหล่หยางหมิง ก่อนที่น้ำหนักตัวกว่า 20 กิโลกรัมจะโถมเข้าใส่จนเขาหงายหลังล้มลงบนสนามหญ้า
แผ่นหลังเพิ่งแตะพื้น หยางหมิงก็เห็นแต่สีขาวโพลนเต็มไปหมด
ขนสุนัขฟูฟ่องปกคลุมใบหน้า ลิ้นสีชมพูเลียตั้งแต่คางขึ้นไปถึงหน้าผากซ้ำไปมาสามรอบ แม้แต่คิ้วก็ไม่เว้น
ซามอยด์เอาหัวซุกใต้คอเขาแล้วถูไถไม่หยุด หางสะบัดจนกลายเป็นเงาพร่า ใบไม้ร่วงเกลื่อนพื้นปลิวว่อนตามแรงลม
มันส่งเสียงครางหงิง ๆ ออกมาจากลำคอ ขาทั้งสี่ขุดพื้นหญ้าอย่างกระตือรือร้น ไม่ยอมขยับออกไปไหน
หยางหมิงนอนหงายอยู่บนสนามหญ้า จมูกเต็มไปด้วยกลิ่นขนสุนัข
ชาติที่แล้วเขาอายุ 23 ปี แต่ไม่เคยถูกสุนัขกระโจนใส่เลยสักครั้ง
เพิ่งข้ามมิติมาที่นี่ได้วันที่สี่ กลับถูกซามอยด์ตัวหนึ่งเล่นงานจนล้มคว่ำเสียแล้ว
น้ำหนักต่างกันอย่างน้อยสิบเท่า ไม่ต่างจากโดนรถสามล้อคันเล็กพุ่งชนตรง ๆ
หรือแม้แต่สุนัขก็ยังต้านทานใบหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของเขาไม่ไหวกันนะ?
พี่ช่างภาพรีบถอยกล้องออกไป ส่วนเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบไปตามเจ้าของสุนัข
กล้องยังคงจับภาพคนกับสุนัขบนสนามหญ้า ในจอ หยางหมิงถูกขนสีขาวคลุมมิดทั้งตัว เหลือให้เห็นเพียงใบหน้าน้อย ๆ แก้มแดงระเรื่อครึ่งหนึ่ง
ยังมีมือน้อย ๆ ขาวเนียนข้างหนึ่งวางอยู่บนหูซามอยด์ ลูบเบา ๆ เป็นครั้งคราว
บนใบหน้าเขาไม่มีแววหวาดกลัว มีเพียงความยอมจำนนหลังถูกขนสุนัขกลบมิด
คอมเมนต์ในห้องไลฟ์พลันไหลทะลัก
【สุนัขตัวนี้มีรสนิยมเหมือนฉันเป๊ะ】
【น้องหมิงหมิงโดนโถมล้มแล้วยังลูบหูหมา ใจเย็นเกินไปแล้วมั้ง】
【เด็กสามขวบคนอื่นคงร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายแล้ว แต่นี่กำลังเล่นกับหมาอยู่เหรอ?】
เสียงกรีดร้องดังขึ้นข้างแนวต้นไม้ เสียงดังจนตึกใกล้ ๆ หลายหลังได้ยิน