ซูมู่ออกมาจากโรงแรมแล้วเดินเร็ว ๆ ผ่านถนนแคบ ๆ สายนั้น
บอกว่าเป็นถนน แต่ที่จริงแล้วเหมือนตรอกอาหารที่อยู่ข้างโรงเรียนเสียมากกว่า... สองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านรวงต่าง ๆ เบียดเสียดกัน ป้ายแขวนอยู่เหนือประตูอย่างเบี้ยว ๆ บางป้ายสีก็ซีดจนอ่านไม่ออก
หมาล่า ปิ้งย่าง ร้านชานมไข่มุก แพนเค้กทอด โอเด้ง... กลิ่นอายของชีวิตก่อนวันสูญสิ้นยังหลงเหลืออยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้เหลือเพียงขยะเกลื่อนพื้นและคราบเลือดแห้งบนผนัง
ตรอกแคบมาก ช่วงที่แคบที่สุดคนสองคนเดินคู่กันยังเบียด อาคารสองข้างทอดเงายาวทำให้ตรอกที่มืดสลัวอยู่แล้วยิ่งเย็นยะเยือก
ซูมู่ลดเสียงฝีเท้า กำ M500 ไว้ในมือ สายตากวาดไปข้างหน้าและซอยแยกสองข้างไม่หยุด
มอนสเตอร์ในตรอกนี้ไม่มาก ระดับก็ไม่สูง ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนเน่าเปื่อยระดับ 3-4 กับซอมบี้ประปราย บางครั้งเจอก็อบลินเดี่ยว ๆ หนึ่งหรือสองตัว พวกมันพุ่งออกมาจากหัวมุมต่าง ๆ... บางตัวกระโจนจากหลังประตูร้านที่แง้มไว้ บางตัวโผล่หัวออกมาจากหลังถังขยะ บางตัวนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมตรอกกัดกินอะไรบางอย่าง
แต่สำหรับซูมู่ในตอนนี้ พวกมันไม่เป็นภัยอีกแล้ว
“พรึ่บ”
นักเรียนเน่าเปื่อยระดับ 3 ตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากร้านชานม ยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกยิงหัวแตก ศพพุ่งต่อไปอีกสองก้าวแล้วล้มฟุบกลางทาง กระตุกสองทีก็แน่นิ่ง
[สังหารนักเรียนเน่าเปื่อย Lv3 ค่าประสบการณ์ +0.1]