แล้วเขาก็มองเห็น
ห่างออกไปข้างหน้าประมาณ 200 เมตร มีอาคารเก่าสูง 5 ชั้นหลังหนึ่งตั้งอยู่
ผนังสีขาวเทาเต็มไปด้วยรอยร้าว หน้าต่างบางบานแตก บางบานยังดีอยู่ กระจกสะท้อนแสงแดดแยงตา หลังคาเป็นดาดฟ้าเรียบ ขอบมีราวกั้นเตี้ย ๆ ล้อมรอบ
อาคารหลังนี้มีสไตล์แตกต่างจากตึกเรียนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง……ไม่มีผนังกระจกและดีไซน์ลู่ลมแบบมหาวิทยาลัยสมัยใหม่ แต่กลับดูเหมือนตึกที่พักอาศัยเก่า ๆ ในยุค 70-80 มากกว่า รูปทรงสี่เหลี่ยมทรงกล่อง เรียบง่ายไร้การตกแต่ง ผนังยังมีร่องรอยป้ายโฆษณาจาง ๆ หลงเหลืออยู่
ซูมู่ไม่รู้ว่าเหตุใดอาคารแบบนี้ถึงปรากฏในรั้วมหาวิทยาลัย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาที่เขาต้องคิดตอนนี้
ความสนใจของเขาถูกดึงดูดโดยคนหลายคนบนดาดฟ้า
เจ็ดคน
พวกเขายืนอยู่ริมดาดฟ้า ใบหน้าซีดเซียว สีหน้าตึงเครียด บางคนมีอาวุธในมือ……ท่อเหล็กหนึ่งท่อน มีดทำครัวหนึ่งเล่ม โล่ที่ตอกขึ้นจากแผ่นไม้หนึ่งอัน บางคนมือเปล่า สองมือจับราวกั้นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
สายตาทุกคนจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน……ด้านล่างตึก
ซูมู่มองตามสายตาพวกเขาไป
แล้วรูม่านตาเขาก็หดลงเล็กน้อย
นั่นคือมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง
รูปร่างใหญ่โตมหึมา ความยาวอย่างน้อย 4-5 เมตร สูงกว่า 2 เมตร ทั่วร่างปกคลุมด้วยขนแผงคอสีน้ำตาลเข้ม ราวกับอสูรกายยักษ์ที่หลุดออกมาจากเทพนิยายมืดบางเรื่อง
หัวของมันแบน ปากกว้าง มุมปากทั้งสองข้างมีเขี้ยวโค้งงอกข้างละอัน ยาวเท่าแขนผู้ใหญ่ ปลายเขี้ยวสะท้อนแสงเย็นวาววับท่ามกลางแสงแดด