ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบมอนสเตอร์ทุกตัว แค่เข้าไปในพื้นที่ ก็จะได้รับการกระจายตัวของมอนสเตอร์โดยรวมและประเมินระดับโดยอัตโนมัติ แถมป้าย “สิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิด” นั่น ก็บอกให้รู้ชัดเจนถึงระดับมอนสเตอร์สูงสุดในละแวกนี้
ข้อเสียอย่างเดียวคือไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนของมอนสเตอร์
ส่ายหน้า
เขาดึงสมาธิกลับจากการรับรู้ เริ่มสำรวจสภาพภายในโรงแรม
บนดาดฟ้ามีประตูบานหนึ่งนำไปสู่ชั้นล่าง ทำจากเหล็ก ขึ้นสนิมเขรอะ แง้มอยู่ ซูมู่ย่องเข้าไปเบา ๆ ใช้ปากกระบอกทวนดันประตูออกช้า ๆ
หลังประตูเป็นช่องบันได ทอดลงด้านล่าง หายไปในความมืด ไม่มีเสียง ไม่มีความเคลื่อนไหว
ซูมู่หยิบไฟฉายออกจากกระเป๋า เปิดไฟ ส่องบันได ค่อยๆ เดินลงทีละขั้น
ภายในโรงแรมเงียบกว่าที่เขาคิด
ทางเดินว่างเปล่า พรมคลุมด้วยฝุ่นหนา ภาพวาดประดับบนผนังเหลืองซีด บางภาพเอียงเท ซูมู่เดินผ่านห้องพักหลายห้อง บางห้องเปิดประตู บางห้องปิด แต่ไม่เห็นร่องรอยมอนสเตอร์เลย
จนกระทั่งเขามาถึงชั้นสาม
ประตูช่องบันไดแง้มอยู่ กลิ่นเน่าเหม็นลอยออกมาจากช่องประตู ซูมู่หยุดฝีเท้า เงี่ยหูฟัง......มีเสียง เบามาก เหมือนมีอะไรลากพื้นช้า ๆ
เขาเบิกประตูออกช้า ๆ ลำแสงไฟฉายกวาดไปตามทางเดิน
สุดทางเดิน ซอมบี้สองตัวกำลังคลานบนพื้น ขาพวกมันดูเหมือนหัก ได้แต่ใช้แขนลากร่างเคลื่อนไปข้างหน้า ทิ้งคราบเลือดสีแดงเข้มบนพรม ระดับไม่สูง ตัวหนึ่งระดับหนึ่ง อีกตัวระดับสอง