ในเวลานี้ ณ ส่วนลึกของเขตปกติในเมืองถ่านอัสดง ผู้อาวุโสหลี่แห่งองค์กรพีระมิดทองกำลังพลิกอ่านแฟ้มเก่าอยู่ที่ชั้นล่างของอาคารหินแห่งหนึ่ง
เดิมทีเขาแค่กำลังจัดระเบียบบันทึกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเมืองนี้ แต่ม้วนคัมภีร์ในมือกลับสั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับมีบางสิ่งกระแทกพื้นอยู่ไกลออกไปมาก
ชายชราวางม้วนคัมภีร์ลงแล้วหลับตา... ขอบเขตญาณสัมผัสของเขาไม่กว้างนัก แต่เฉียบคมพอ
คลื่นพลังงานสายหนึ่งพุ่งผ่านข่ายญาณสัมผัสอย่างชัดเจน ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในจิตสำนึกของเขา ก่อนจะแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
เขาลืมตาขึ้น สายตาจับจ้องท้องฟ้าสีขาวเทานอกหน้าต่าง
ทิศนั้นคือทางตะวันตกเฉียงเหนือ นอกเมือง ห่างออกไปราว 10 ถึง 12 กิโลเมตร
แม้ตำแหน่งนั้นจะไม่ใกล้ แต่ความเข้มข้นและระดับของคลื่นพลังงานทำให้เขาต้องประเมินสถานการณ์ใหม่อย่างรวดเร็วในใจ
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น หยิบไม้เท้าสั้นที่วางอยู่ตรงมุมโต๊ะ แล้วผลักประตูออกไป
“เรียกหัวหน้าทีมทุกคนที่กำลังพักอยู่มาที่นี่” เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ดังพอให้ทหารหนุ่มที่ยืนเฝ้าหน้าประตูได้ยิน “นอกเมืองมีผู้ตื่นพลัง”
ทหารคนนั้นชะงักไปชัดเจนเมื่อได้ยินสามคำสุดท้าย ก่อนจะรีบวิ่งลึกเข้าไปในค่าย
ข้างกำแพงหินบริเวณขอบค่าย มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันเสียงเบา แต่ทันทีที่สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงาน ทุกคนก็หยุดสิ่งที่ทำอยู่พร้อมกัน แล้วหันไปยังทิศทางเดียวกัน... ท้องฟ้าทางตะวันตกเฉียงเหนือนอกเมือง
แม้คลื่นนั้นจะอยู่ห่างออกไป แต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจโดยสัญชาตญาณ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงขอบเขตบริเวณนั้น
“ผู้ตื่นพลังงั้นเหรอ? ในที่แบบนี้เนี่ยนะ?”