เสนาธิการหันมามองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่ออย่างเห็นได้ชัด “ผู้บัญชาการ นั่นคือผู้ตื่นพลัง... ถ้าเราเข้าไปใกล้ตอนนี้ ทั้งหน่วยจะตกอยู่ในอันตราย”
ผู้บัญชาการยื่นกล้องส่องทางไกลให้เขา “ลองดูเอง”
เสนาธิการรับกล้องส่องทางไกลมา แล้วมองไปยังทิศทางนั้น
ในภาพ เขาเห็นร่างหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับผู้ตื่นพลังโดยตรง...
ทวนยาว แสงสามสี ท่วงท่าต่อสู้กลางอากาศ...
จากนั้นนิ้วมือของเขาก็ค่อย ๆ กำแน่นรอบกระบอกกล้อง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งกล้องส่องทางไกลคืน
“คนคนนั้นคือคนที่เรากำลังตามหา”
ผู้บัญชาการกล่าว “เขาสู้กับผู้ตื่นพลังได้สูสี มือใหม่ที่เพิ่งเข้ามาในโลกนี้ได้สิบกว่าวันกลับทำได้ถึงขั้นนี้ ถ้าเราไม่เข้าไปช่วยตอนนี้ แล้วเขาเกิดพลาดท่าระหว่างสู้ขึ้นมา ภารกิจที่เรามาครั้งนี้ก็หมดความหมาย”
เสนาธิการไม่คัดค้านอีก
เขาหันกลับไป เริ่มส่งคำสั่งต่อไปตามแถวทหาร
........
คำสั่งถูกถ่ายทอดต่อกันไปตามลำดับ ทว่าขณะส่งข่าวกลับเกิดการชะงักสั้น ๆ ขึ้นด้วย... ความชะงักนั้นไม่ใช่การขัดคำสั่ง แต่เป็นการประมวลข้อมูลตามสัญชาตญาณก่อนลงมือ คล้ายทุกคนต้องใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้ฟังผิด