แข็งแกร่งเกินไปแล้ว
สองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีคำไหนจะอธิบายได้ตรงกว่านี้
เธอไม่ใช่ไม่เคยเห็นคนเก่ง ผู้มีอาชีพชั้นยอดขององค์กรพีระมิดทอง นายทหารจากกองทัพต้าเฟิง รวมถึงผู้มีอาชีพระดับสูงที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองบนแนวป้องกันเมืองถ่านอัสดง เธอล้วนเคยพบมาแล้ว
แต่ซูมู่ไม่เหมือนคนเหล่านั้น
ไม่ว่าคนพวกนั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหน อย่างน้อยก็ยังพอมองเห็นขีดจำกัด มองออกว่าพวกเขาสังกัดระบบหรือระดับชั้นใด อยู่ในกรอบที่เข้าใจได้
แต่ความรู้สึกที่ซูมู่มอบให้เธอคือ เขาเหมือนคนที่ก้าวข้ามขีดจำกัดอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เธอคิดว่าไล่ตามเขาทันขึ้นมาบ้างแล้ว เขาก็กลับก้าวไปไกลกว่าเดิมอีก
กระเช้าสั่นไหวเล็กน้อย
หลินอวี่เวยหันหน้าไปมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย หางตายังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการกลับมาจากสนามรบที่ยังจางหายไปไม่หมด
เธอยกมือขึ้นเหน็บปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มไว้หลังหู ก่อนผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ
ติดตามเขาไป
ความคิดนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก แต่คืนนี้มันกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
เธอนึกถึงตอนที่กองทัพต้าเฟิงปรากฏตัวที่สวนเถาฮวา
เหล่าทหารในเครื่องแบบสีเทาเข้มที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ อุปกรณ์ครบครัน และผู้บัญชาการกองร้อยที่ชื่อจ้าวหรง...