หลินเสี่ยวเหอกลับเข้าไปในกระเช้าของตัวเองโดยไม่เปิดไฟ
เธอยืนอยู่ในความมืด แผ่นหลังพิงบานประตู ก่อนค่อย ๆ ทรุดนั่งลงกับพื้น
ภายในกระเช้าคับแคบ หัวเข่าของเธอชนกับลังเสบียงฝั่งตรงข้าม ข้างในบรรจุอาหารที่เก็บสะสมไว้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา รวมถึงอาวุธสำรองอีกสองสามชิ้น
ลมหายใจของเธอแผ่วเบา แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่ยอมกลับสู่จังหวะปกติ
เธอมองมือของตัวเอง
มือคู่นี้เคยสังหารมอนสเตอร์บนแนวป้องกันเมืองถ่านอัสดง และเคยช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่นทำแผล
เธอไม่ใช่คนที่ไม่เคยผ่านการต่อสู้
นับตั้งแต่ถูกโยนเข้ามาในเกมนี้ ทีมแรกที่เธอพบก็ทอดทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใย ยังดีที่ตอนนั้นเธอได้พบซูมู่
อีกฝ่ายช่วยชีวิตเธอ ทั้งยังชี้ทางให้เธอ
บางทีเพราะเรื่องนั้น เธอจึงพึ่งพาซูมู่อย่างมาก เธอไม่รู้ว่านี่เรียกว่าตกหลุมรักอีกฝ่ายหรือไม่ หรือเป็นเพียงความซาบซึ้งใจ หรือไม่ก็แค่เลื่อมใสคนที่แข็งแกร่งกว่า
จนกระทั่งคืนนี้
เธอแน่ใจแล้ว
เป็นทั้งหมดนั่นแหละ...
เพียงแต่...
เธอหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในสวนเถาฮวาก็ผุดขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
ซูมู่ยืนอยู่ท่ามกลางเศษกะโหลกที่แตกกระจาย ทวนในมือห้อยลงข้างตัว แสงสามสีไหลวนอยู่ทั่วร่าง เธอไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าเขาลงมือตอนไหน...
เธอจำได้เพียงว่าเมื่อกะโหลกยักษ์สีเทาปรากฏขึ้น ปฏิกิริยาแรกของเธอคือ “จบแล้ว” ส่วนปฏิกิริยาที่สองคือ “หนี” แต่ซูมู่ไม่ได้หนี เขาพุ่งเข้าใส่มัน
แล้วเธอล่ะ?
เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ตรงชายขอบอาณาเขต ไม่ได้ก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ