เดินมาได้ไม่ไกลนัก กลุ่มคนก็หยุดฝีเท้าพร้อมกัน
เพราะที่เบื้องหน้าไม่ไกลออกไป
บนพื้นมีศพนอนอยู่หลายร่าง... ของแมวอสูร สี่ตัว เกลื่อนกลาดอยู่ในที่โล่ง แต่ละตัวถูกสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว บาดแผลรวมศูนย์อยู่ที่หัวและคออย่างแม่นยำ สะอาดเฉียบขาด
“พวกนี้...” หานเหล่ยนั่งยองลงพลิกดูศพแมวอสูรตัวหนึ่ง “เพิ่งตายไม่นาน เลือดยังไม่แห้ง”
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก จากนั้นก็หันไปมองทางที่ซูมู่จากไปโดยไม่ได้นัดหมาย
แม้จะเหลือเชื่อ แต่ก็ชัดเจนว่าไม่ใช่คนอื่นแน่
“เขาฆ่าเหรอ?” เสียงของสมาชิกคนหนึ่งฟังดูไม่แน่ใจ
หานเหล่ยไม่ได้พูดอะไร นั่งยองลงสำรวจบาดแผลพวกนั้นอย่างละเอียด
บาดแผลจากมีด? ก็ไม่เชิง แผลเล็กมาก ลึกมาก เหมือนถูกอะไรแหลมคมแทงทะลวง และทุกแห่งล้วนเป็นจุดตาย มุมโจมตีพลิกแพลง พลังทำลายแม่นยำ
“คนเดียว ฆ่าแมวอสูรสี่ตัว” หานเหล่ยลุกขึ้น สีหน้าดูหนักใจ “ในนั้นยังมีระดับสองอีก”
เงียบไปหลายวินาที
“พูดแบบนี้... ฝีมือของมันนี่ลึกล้ำเกินคาดเดาเลยนะ”
“มิน่าไม่ยอมร่วมทีมกับเรา” เสียงของคนหนึ่งในนั้นแฝงการประชดตัวเอง “คนอื่นคนเดียวสู้ได้สี่ตัว พวกเราห้าคนสู้สองตัวยังยาก ถ้าเป็นฉันก็ไม่ร่วมเหมือนกัน”
หานเหล่ยไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองไปทางที่ซูมู่หายไป แล้วดึงสายตากลับมา “ไปเถอะ รีบทำภารกิจให้เสร็จก่อน”