ในยุคแบบนี้ คนแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก ยิ่งอยู่ห่างก็ยิ่งปลอดภัย
ผ่านไปกว่าชั่วโมง ซูมู่หยุดพักดื่มน้ำ เปิดแพนเนลดูแถบค่าประสบการณ์...
32.6/400
กว่าชั่วโมง เก็บค่าประสบการณ์ได้สามสิบกว่าจุด นั่นหมายความว่าเขาฆ่ามอนสเตอร์ไปกว่าสามร้อยตัว
ซูมู่เก็บกระติกน้ำให้เรียบร้อย แล้วนับของในกระเป๋า
ฟันของแมวอสูร... กว่าสองร้อยเม็ด กองรวมกันเหมือนก้อนหินเล็ก ๆ สีเหลืองหม่น ของพวกนี้เอาไปทำอะไรได้? เขาก็ไม่รู้ แต่เมื่อมันดรอปออกมา คงมีประโยชน์อยู่บ้าง เก็บเอาไว้ก่อน
ฟันของแมวปีศาจพิษร้าย... สองซี่ สีเขียวหม่น ใหญ่กว่าฟันปกติหนึ่งรอบ ผิวมีลายเส้นละเอียด วัตถุดิบคุณภาพน้ำเงิน ภายหลังใช้สร้างอาวุธได้
อาหารและน้ำ... กว่าเจ็ดสิบหน่วย ขนมปัง ขนมปังกรอบ น้ำแร่ ช็อกโกแลต ยังมีกระป๋องที่ค้นได้จากพวกก็อบลินอีกสองสามกระป๋อง พอกินได้เกินครึ่งเดือน
วัตถุดิบ... แท่งเหล็กสิบกว่าก้อน แก่นแก้วเจ็ดแปดหน่วย ล้วนดรอปจากมอนสเตอร์ระดับสอง มอนสเตอร์ระดับหนึ่งตอนนี้ไม่ให้อะไรเลย ขี้เหนียวสุด ๆ
ยังมียันต์ทะลวงขั้นระดับสองอีกเจ็ดเล่ม
ซูมู่หยิบยันต์พวกนั้นออกมาดู... คุณภาพขาว ทุกเล่มเขียนว่า “ยันต์ทะลวงขั้นระดับสองสายพลังโจมตี” หรือ “ยันต์ทะลวงขั้นระดับสองประเภทพลังกาย” ล้วนเป็นสีขาว เขาฟาร์มแมวอสูรระดับสองมากว่าสองร้อยตัว ถึงได้ดรอปแค่เจ็ดเล่ม อัตราดรอปนี่ต่ำจนน่าโมโห
สำหรับคนทั่วไป ของพวกนี้คือกุญแจสู่ระดับสอง ไม่มียันต์ทะลวงขั้น ต่อให้เก็บค่าประสบการณ์ถึงก็เลื่อนขั้นไม่ได้ และในมือเขาตอนนี้มีเจ็ดเล่ม มากพอให้คนเจ็ดคนก้าวข้ามธรณีประตูนั่น