เขารอให้พวกมันมา
รอให้สิ่งนั้นที่มา “เคาะประตู” ปรากฏตัว
เขามีปืนแล้ว
นัดเดียวไม่พอ ก็สิบนัด ไม่พออีกก็ร้อยนัด พันนัด
“พรสวรรค์” อย่าง “ผลิตจำนวนมาก” อยู่ในมือ จะมีกระสุนเท่าไหร่ก็ได้
ซูมู่จ้องออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
มาเลย
ทว่า...
ผ่านไปหนึ่งนาที
ห้านาทีผ่านไป
สิบนาทีก็ผ่านไป
ไม่ต้องพูดถึงเสียง “เคาะประตู” นั่นเลย...
แม้แต่ค้างคาวประหลาดเมื่อคืนก็ไม่เข้ามาใกล้
ไม่ปรากฏให้เห็นอีกเลย
ผิดปกติ
ผิดปกติมาก
ซูมู่เหลือบมองตะเกียงน้ำมันที่จุดอยู่
ของแบบนี้มันได้ผลดีขนาดนั้นเชียว?
ต้องรู้ว่าซองลูกธนูของเขามีระยะยิงถึงหนึ่งร้อยเมตร แต่ก็ยังไม่ทำงานเลย
แต่เขาก็ดับมันไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะมองไม่เห็นข้างนอกเลย ได้แต่ยิงสุ่ม
ซูมู่รู้สึกจนปัญญา
รออีกหนึ่งชั่วโมง
สองชั่วโมง
สามชั่วโมง
ฟ้าเริ่มสางนอกหน้าต่าง หมอกหนาค่อย ๆ จางลง ร่างของค้างคาวประหลาดหายไปในแสงรุ่งอรุณทีละตัว
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ไม่มีเสียงเคาะประตู ไม่มีตาเฒ่าประหลาด ไม่มีค้างคาวประหลาดยักษ์
แม้แต่การโจมตีเป็นเรื่องเป็นราวก็ไม่มี
ซูมู่พิงผนัง ถือปืน M500 ที่บรรจุกระสุนเต็มไว้ในมือ มองท้องฟ้าที่ค่อย ๆ สว่างนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าหงุดหงิด