ซูมู่นิ่งอึ้ง
เขามองช่องข้อเสนอของอีกฝ่าย... ว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเลย
พูดอีกอย่างก็คือ ขอแค่เขากดยืนยัน ก็จะได้แบบแปลนนี้มาแบบฟรี ๆ
ซูมู่จ้องช่องข้อเสนอที่ว่างเปล่า นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มยืนยัน แต่ไม่ได้กดลงไป
ของฟรี มักมีราคาแพงที่สุด
เขาเข้าใจดีถึงหลักการนี้
“คุณหมายความว่าไง?” ซูมู่ถาม
“ไม่ต้องเดาหรอก” หลินอวี่เวยตอบอย่างรวดเร็ว “ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณต้องการสิ่งนี้ที่สุด ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของคุณ ตอนที่ฉันพูดถึงว่าคุณเลเวลอัปเป็นสาม ให้คุณไปดูฟังก์ชันใหม่ หลังจากนั้นคุณต้องไม่ยอมอายไปกดตื๊อมาคุยกับฉันอีกแน่”
ซูมู่เห็นข้อความนี้ ในใจเหมือนมีม้าโคลนนับหมื่นวิ่งเต้นตึงตังผ่านไป
ฉันแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเรอะ?
แต่เขาฉุกคิดอีกที... ไม่ใช่ตัวเองแสดงออกชัดเกินไป แต่เป็นผู้หญิงคนนี้ฉลาดล้ำเกินไป จากเมื่อวานถึงตอนนี้ ทุกย่างก้าวถูกเธอคำนวณไว้แม่นยำ
เขากำลังคิดจะเถียงกลับ ก็มีข้อความถัดไปของหลินอวี่เวยมาถึงอีก:
“คุณเพิ่งอัปเกรดกระเช้าเป็นเลเวลสาม เป้าหมายต่อไปต้องเป็นดันเลเวลส่วนตัวขึ้นมาด้วย ตอนนี้คุณขาดที่สุดคือกระสุน... แบบแปลนคุณมีแล้ว แต่ทรัพยากรล่ะ? ทองแดงกับดินปืน ไปรับซื้อในแชนแนล ยังไงก็ซื้อได้บ้าง แต่แท่นสร้าง ตอนนี้มีแต่ในมือฉัน ดังนั้นเป้าหมายของคุณต้องเป็นฉันแน่”
ซูมู่หมดคำจะพูด
ผู้หญิงคนนี้เป็นบัญชี? เป็นผู้จัดการ? เขาสงสัยอย่างหนักว่าเธอเรียนจิตวิทยามา เปล่าเลย พวกเป็นหัวหน้าดูจะเก่งจับใจคนใต้บังคับบัญชาทุกคนเลย