“ใช่” โจวเจิ้นกั๋วพูด “ผมอธิบายมันให้คุณ คุณเลย 'เห็นมันทางอ้อม' แต่ยังดีที่คุณไม่เห็นมันโดยตรง กฎเลยอาจไม่สมบูรณ์ตอนมันเจอคุณ... คุณได้ยินเสียงเคาะประตู แต่ไม่ถูกโจมตีจริง”
ซูมู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ความสามารถนี้ ประหลาดเกินไปแล้ว
แค่บรรยายด้วยคำพูดก็ส่งผ่าน “การจ้องมอง” ได้ กฎของเจ้าสิ่งนี้ยุ่งยากกว่าที่เขาคิดอีก
แต่ เขาคิดอีกแง่... ไอ้นั่นน่าจะมาหาเขาเมื่อคืนนี้เหมือนกัน แต่ทนลูกศรไปสิบเอ็ดดอกก็หนีไป ถึงจะเป็นแค่ลูกศรไม้ธรรมดา ความเสียหายจำกัด แต่อย่างน้อยก็บอกเรื่องหนึ่ง:
เจ้าสิ่งนี้ ถูกโจมตีทางกายภาพได้
ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ดีนะ
แค่เห็นหลอดพลังชีวิต ก็ฆ่าได้
ที่น่ากลัวคือทำได้แค่ตั้งรับอย่างเดียว
ซูมู่เอื้อมไปแตะปืนพกที่เอวโดยไม่รู้ตัว ถ้าไอ้นั่นกล้าบุกมา M500 ที่บรรจุเต็มแม็กซีนจะได้ใช้งานพอดี
ความกลัวทั้งหมดเกิดจากอำนาจการยิงไม่พอ
นี่ไม่ใช่พูดเล่น ๆ เลย
สิ่งเดียวที่ทำให้เขากังวล คือลักษณะที่มา ๆ หาย ๆ ของมัน ถ้าจู่ ๆ โผล่มาจากด้านหลัง ตอบสนองไม่ทัน ก็อันตรายจริง
แต่ถ้าอยู่ในกระเช้า... มันต้องบุกทะลวงเกราะของกระเช้าก่อนถึงทำร้ายเขาได้ แล้วเกราะ 100 หน่วยของกระเช้า Lv3 มันก็ต้องทุบไปสักพัก