ไม่มีใครย้อนกลับไปช่วยเขาได้ เพราะคนที่ย้อนกลับไปก็ต้องตายเช่นกัน
“ทางตะวันออกมีช่องโหว่!” หลี่เจิ้งตะโกน
ทุกคนพุ่งไปทางนั้น ขบวนแตกกระจายตั้งแต่กลางทาง บางคนตามไม่ทัน บางคนพลัดหลง บางคนถูกลากหายเข้าไปในความมืด
ตอนโจวเจิ้นกั๋วพุ่งไปถึงชายพุ่มไม้ ข้างกายเหลือคนอยู่เพียงสิบกว่าคน หานเหล่ยยังอยู่ จ้าวหงหย่วนยังอยู่ หลี่เจิ้งกับเฉินซานก็ยังอยู่ แต่คนอื่นหายไปหมดแล้ว
“อย่าหยุด” เขาหอบหายใจพลางรวบรวมกำลังคนอีกครั้ง “ไปต่อ”
ตอนพวกเขาฝ่าพ้นป่าทึบ ด้านหลังยังมีผีทหารตามมาอีกยี่สิบกว่าตัว ชายป่าเบื้องหน้าเป็นลานหินระเกะระกะ พื้นขรุขระ มองเห็นได้ไกลกว่าในป่าทึบมาก แต่พื้นที่เปิดโล่งก็หมายถึงไม่มีที่ซ่อน
“สู้” โจวเจิ้นกั๋วสั่ง
พวกเขาหันกลับไปโต้ตอบ ใช้กระสุนที่เหลืออยู่กับเรี่ยวแรงสุดท้ายสังหารผีทหารที่ไล่ตามมาทีละตัว จนตัวสุดท้ายล้มลง จากคนสามสิบเจ็ดคนก็เหลือเพียงสิบเก้าคน
โจวเจิ้นกั๋วย่อตัวลงบนลานหิน มือข้างหนึ่งยันพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ ค่าพลังชีวิตของเขาลดลงเหลือต่ำกว่า 30% แขนมีแผลยาวจากข้อศอกถึงข้อมือ เลือดจับตัวเป็นสะเก็ดสีคล้ำแล้ว
ไหล่ของหานเหล่ยถูกกัดไปคำหนึ่ง แขนซ้ายทั้งแขนห้อยไร้เรี่ยวแรง ส่วนจ้าวหงหย่วนยังดูครบถ้วนดี แต่ริมฝีปากซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าพละกำลังใกล้หมดเต็มที