ข้อความในแชนแนลไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
มีคนส่งภาพหน้าจอมา เป็นแชนแนลสาธารณะของประเทศซากุระ ตอนนี้ข้อความในนั้นเดือดพล่านไปหมด บ้างตั้งคำถามว่าทำไมคนต้าเซี่ยถึงชนะ บ้างด่าจิ่วคาวะ ยู่ว่าไร้ประโยชน์ บ้างพลิกหาภาพประกาศโลกเพื่อพยายามพิสูจน์ว่าพวกเขาโกง
«พวกนั้นยังเถียงกันไม่เลิก» ข้อความของหานเหล่ยเจือความเหนื่อยล้าแบบเกียจคร้าน คล้ายในที่สุดก็ได้ผ่อนคลายเสียที «ปล่อยให้เถียงกันไป»
โจวเจิ้นกั๋วไม่ได้ตอบ เขาพิงกำแพง ล้วงขวดน้ำครึ่งขวดสุดท้ายออกมาจากกระเป๋า บิดฝาแล้วกรอกเข้าปากสองอึก น้ำอุ่นและมีกลิ่นพลาสติก แต่เวลานี้มันดีกว่าสิ่งใดทั้งนั้น
เขาเปิดแผงระบบดูระดับของตัวเอง ระดับเก้าเกินครึ่งแล้ว หลังคำนวณรางวัลการท้าชน ระดับก็พุ่งขึ้นมาอีกช่วง จนทะลุระดับสิบไปเล็กน้อย
ข้อความจากหานเหล่ยเด้งมาอีกครั้ง «ฉันระดับเก้าแล้ว»
«ฉันก็เหมือนกัน» จ้าวหงหย่วนว่า
«ฉันขาดอีกนิดเดียว» หลี่เจิ้งว่า
«แค่นี้ก็พอแล้ว» โจวเจิ้นกั๋วว่า «รอบนี้คุ้ม»
เขาพิงกำแพงแล้วหลับตาลง
เงาร่างสีเทาเข้มบนหาดหินระเกะระกะยังติดตรึงอยู่ในหัว ราวกับถูกเผาประทับไว้ เขาคิดว่าตัวเองคงตายอยู่ที่นั่นแล้ว
สิบเก้าคน กระสุนกับเสบียงหมด ถูกผีทหารนับพันล้อมอยู่บนหาดหินระเกะระกะ ในสถานการณ์แบบนั้น ไม่ว่ากลยุทธ์หรือความกล้าหาญก็เปลี่ยนจุดจบไม่ได้ มีแต่เรื่องของเวลาเท่านั้น
แล้วประกาศนั้นก็ปรากฏขึ้น
โจวเจิ้นกั๋วลืมตา เปิดหน้าต่างแชตกับซูมู่ แล้วพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัด «กลับมาแล้ว ขอบใจ»