เขตเส้นเคเบิลของประเทศซากุระ สองชั่วโมงก่อนค่ำ
โจวเจิ้นกั๋วนั่งยอง ๆ อยู่หลังเนินเตี้ยตรงชายป่าทึบ ในปากคาบขนมปังกรอบอัดแข็งแห้งไว้ชิ้นหนึ่ง สายตาจับจ้องเส้นเคเบิลสีขาวเทาที่อยู่ไกลออกไปผ่านช่องว่างระหว่างยอดไม้
ด้านหลังมีหานเหล่ย จ้าวหงหย่วน หลี่เจิ้ง เฉินซาน และสมาชิกแกนหลักที่แต่ละคนพามาด้วย รวมทั้งหมด 37 คน
จากสมาชิกกว่า 40 คนในตอนแรก ตอนนี้เหลือเพียงเท่านี้ พี่น้องร่วมทีม 3 คนตายในเหตุปะทะช่วงกลางวัน ศพยังเอากลับมาไม่ได้ด้วยซ้ำ
“เขตป่านี่ทรัพยากรเยอะจริง”
หานเหล่ยพิงลำต้นไม้ เทน้ำหยดสุดท้ายในกระติกเข้าปาก ก่อนเขย่ากระติกเปล่า “แต่คนก็เยอะฉิบหาย”
โจวเจิ้นกั๋วไม่ได้ตอบ เขากำลังดูเครื่องหมายพิกัดบนแผงหน้าจอ... นั่นคือจุดทรัพยากรแห่งสุดท้ายที่พวกเขาเพิ่งกวาดล้างในวันนี้ อยู่ห่างจากแนวเส้นเคเบิลหลักประมาณ 2 กิโลเมตร ใกล้ทะเลสาบขนาดเล็กแห่งหนึ่ง
ทรัพยากรดี แถมมอนสเตอร์ยังหนาแน่น ตลอดทั้งวันทุกคนได้เลเวลเพิ่มอย่างน้อยครึ่งระดับ
ส่วนตัวเขาจากระดับแปดที่เกินครึ่ง ขยับขึ้นมาอยู่ระดับเก้าได้ไม่นาน
แต่แค่นี้ยังไม่พอ
“คนของประเทศซากุระกลับมาตั้งรับแล้ว”
จ้าวหงหย่วนเดินมาจากอีกด้าน ลดเสียงลง “เมื่อกี้ผมใช้กล้องส่องทางไกลดูทางเส้นเคเบิล เห็นอย่างน้อย 5 กลุ่มกำลังเคลื่อนที่ อุปกรณ์เหมือนกันหมด แถวก็แน่น ไม่ใช่พวกคนทั่วไป”
“กองทัพ” หลี่เจิ้งกล่าว
“ใช่ คนละระดับกับพวกทหารกระจัดกระจายเมื่อกลางวันเลย”