ปิดหน้าต่างแชตกับโจวเจิ้นกั๋วไป ซูมู่ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะคลิกเปิดรูปโปรไฟล์ของหลินอวี่เวย
“เมื่อคืนถูกโจมตีเหรอ?”
“เปล่า” หลินอวี่เวยตอบกลับเร็วมาก แล้วย้อนถาม “อยู่ดีๆ ถึงได้มาสนใจฉัน?”
ซูมู่ด่าในใจ ใครมันจะสนใจแก
เขาแค่ต้องการรู้ว่าสิ่งนั้นมุ่งเป้ามาที่เขาหรือเปล่า... เพราะจากที่บอกกัน สิ่งนั้นถ้ายังไม่เห็นกับตา ก็ไม่น่าอันตรายเกินไป ซึ่งตัดสินได้จากหลินอวี่เวยนี่แหละ
คงไม่ใช่เพราะเลื่อนขั้นเป็นกระเช้าระดับสามแล้วดึงดูดมันมาอีกหรอกนะ?
“โจวเจิ้นกั๋วมาหานายแล้ว?” ข้อความจากหลินอวี่เวยเด้งขึ้นอีก
ซูมู่ไม่อ่าน
“ฉันแนะนำว่า ก่อนจะพร้อมเต็มที่ อย่าร่วมมือกับเขาล่าสิ่งนั้นเลย”
ซูมู่ย่อมไม่ไปแน่นอน
แต่พอฟังอีกฝ่ายพูดแบบนั้น เขาก็ย้อนกลับไปหนึ่งดอก “เป็นอะไร สนใจฉันหรือไง?”
หลินอวี่เวยส่งคำว่า “หึหึ” มา
ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้พิมพ์ต่อว่า “กลัวนายตาย แล้วข้อตกลงเมื่อวานจะเป็นหมัน”
ซูมู่โต้กลับด้วย “หึหึ” บ้าง
ทั้งคู่เงียบกันพักหนึ่ง
“นายเคยคิดไหม” หลินอวี่เวยพูดขึ้นมา “เมื่อคืนทำไมมอนสเตอร์ตัวอื่นถึงไม่โจมตี?”
นิ้วซูมู่ชะงักค้าง
“หมายความว่า...”
“ฉันหมายความว่า การที่พวกมันไม่โจมตี ต้องมีสาเหตุ” หลินอวี่เวยชะลอฝีพิมพ์ “อาจเพราะมันเจอเหยื่อล่าที่ดีกว่า หรือไม่ก็... มีอะไรบางอย่างที่ทำให้พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้”