ความสูงของกระเช้าเขาศึกษามาแล้ว มันไม่ตายตัว บางครั้งก็ลอยขึ้นไปสูงหลายพันเมตร ใต้เท้ามีเมฆปกคลุม มองไม่เห็นอะไรเลย บางครั้งก็ลดลงมาเหลือราวร้อยเมตร จนนับใบไม้บนพื้นได้ชัดเจน ระดับความสูงตอนนี้ ไม่ถือว่าปลอดภัย แต่ก็ยังไม่ถึงกับอันตราย
เขามองแผนที่ จุดพิกัดสีเขียวขยับเข้ามาใกล้ทุกที
เหลืออีกสิบกว่ากิโลเมตร
ถึงเวลาเตรียมพร้อมแล้ว
ซูมู่ย่อตัวลง เริ่มตรวจสอบของที่ต้องนำไป
อย่างแรกคือระเบิดมือสองลูก เขาแลกมาจากหลินอวี่เวย ลูกหนึ่งหนีบไว้กับซองด้านซ้ายของเข็มขัด อีกลูกใส่ไว้ในกระเป๋าด้านขวาของแผงสะพายอกยุทธวิธี... จุดนั้นหยิบของได้เร็ว ช่วงวิกฤตประหยัดเวลาได้ครึ่งวินาที
ต่อมาเป็นปืนพก M500 บรรจุกระสุนเจ็ดนัดเต็มรังเพลิง เขาเตรียมที่บรรจุเร็วเพิ่มอีกสามอัน ยัดลงกระเป๋าซ้ายของแผงอก ที่บรรจุสามอัน กระสุนสิบแปดนัด รวมกับในปืนอีกเจ็ดนัด เพียงพอรับมือสถานการณ์ส่วนใหญ่
แล้วก็กวาดตามองกองกระสุนสีทองอร่ามตรงเท้า ก่อนหยิบเป้ใบหนึ่ง ใส่กระสุนทั้งหมดลงไป หนักอึ้ง สะพายไหล่แล้วสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ชัดเจน
น้ำ น้ำแร่หนึ่งขวด ยัดใส่ช่องข้างเป้
อาหาร ช็อกโกแลตสองแท่ง ขนมปังกรอบอัดหนึ่งห่อ เผื่อฉุกเฉิน แม้การล่ามอนสเตอร์อาจดรอปอาหาร แต่ว่าหากไม่มีเล่า?
เชือกไนลอน ขุดเจอจากเสบียงที่ค้นได้ก่อนหน้านี้ ยาวยี่สิบเมตร ขดเป็นม้วนแขวนไว้กับเป้ ไม่รู้จะได้ใช้หรือเปล่า แต่พกไว้ก่อนไม่ผิดแน่
มือถือสองเครื่อง เก็บได้ก่อนหน้านี้ แบตเตอรี่เหลือแค่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ เขาห่อด้วยถุงพลาสติกอย่างดี ยัดลงเป้ ของพวกนี้ใช้คู่ขวาน เป็นเหมือน “นาฬิกาปลุก” ระยะไกลได้ ล่อมอนสเตอร์ให้ออกนอกเส้นทาง