จอห์น เคดหยุดเดินเมื่ออยู่ห่างจากมนุษย์กิ้งก่าราว 40 เมตร
เขายกมือส่งสัญญาณ คนกว่า 80 คนที่ตามหลังมาพลันหยุดพร้อมกัน ภายในไม่กี่วินาที ขบวนที่กำลังเคลื่อนที่ก็เปลี่ยนเป็นรูปขบวนจู่โจม......
แนวหน้าซึ่งถือโล่ย่อตัวลงเตรียมรับแรงปะทะ แนวกลางเริ่มรวบรวมพลัง ส่วนแนวหลังเริ่มร่ายคาถาสนับสนุน
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและมีประสิทธิภาพ ราวกับเครื่องจักรที่ผ่านการปรับแต่งซ้ำแล้วซ้ำเล่ากำลังเข้าสู่กระบวนการที่กำหนดไว้
สายตาของจอห์น เคดจับจ้องไปยังมนุษย์กิ้งก่าตัวนั้น
อีกฝ่ายยังคงหมอบอยู่ที่เดิม หลับตาสนิท หางทอดลงบนผืนทราย ลมหายใจสม่ำเสมอ ท่าทางผ่อนคลาย ความสงบนิ่งกลมกลืนไปกับทะเลทรายสีทองรอบตัว
ก่อนออกเดินทาง จอห์น เคดตรวจสอบข้อมูลจากเครื่องตรวจจับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระดับและค่าสถานะของมนุษย์กิ้งก่าตัวนี้แสดงเป็นช่องว่างทั้งหมดบนเครื่องมือ ทว่าบริเวณนั้นมีปฏิกิริยาพลังงานสูงอยู่จริง และต้นตออยู่ใกล้หญ้าหลอมใจ การตรวจจับระดับไม่ได้ ในสายตาเขาเป็นเพียงวิธีพรางตัวอย่างหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งจนตรวจจับไม่ได้จริง ๆ
“ตั้งสติไว้ให้ดี”
เขาลดเสียงลง พลางกวาดตามองคนด้านหลัง “พอเปิดฉากโจมตีแล้วอย่าหยุด ยิงครบชุดแรกให้รีบตามด้วยชุดที่สอง อย่าแตะต้องหญ้าต้นนั้น จัดการมอนสเตอร์ก่อน”