มันหนีออกมาจากสวนสัตว์แล้ว ไม่ใช่แค่มัน พวกม้าลาย วิลเดอบีสต์ แอนทิโลป ไฮยีน่า สิงโต เสือ... พวกมันทั้งหมดหนีออกมาจากสวนสัตว์ มีบางอย่างไล่ต้อนพวกมันออกมา
ด้านหลังลูกเสือดาวลายเงินระยะวัยเยาว์ มีไฮยีน่ากลายพันธุ์หลายตัวที่ตัวใหญ่กว่ามันหลายเท่าไล่กัดไม่ปล่อย ความเร็วพวกมันไม่เท่าลูกเสือดาวลายเงิน แต่ความทรหดแกร่งกว่า แถมยังพรวดพราดเข้าใส่ในฝูงอสูรกาย ไม่ว่าข้างหน้าคืออะไร ก็พุ่งชนเข้าไปตรงๆ แอนทิโลปตัวหนึ่งถูกชนกระเด็น กระแทกต้นไม้ แล้วไถลลงมา ไม่เคลื่อนไหวอีก
วิลเดอบีสต์ตัวหนึ่งถูกกัดขาหลัง ดิ้นรนสองสามครั้ง ก่อนถูกลากล้มลงกับพื้น แต่เป้าหมายพวกมันไม่ใช่สัตว์กินพืชเหล่านี้ หากคือเจ้าลูกอสูรกายสีขาวเงินตัวนั้น
ดวงตาของจางเผิงเป็นประกาย
เขาจำลูกเสือดาวลายเงินตัวนั้นได้... มันคือตัวที่เขาไล่ล่ามาหลายช่วงตึก ก่อนจะปล่อยให้มันหนีเข้าไปในสวนสัตว์ สีขน ความเร็ว และแววตาของมัน เขาจำได้แม่นยำ นี่คือสัตว์เลี้ยงในฝันของเขา ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นมันนอกรั้วสวนสัตว์ เขาก็รู้ว่า ลูกอสูรกายตัวนี้มีวาสนากับเขา เขาจูงม้าลายน้อย พลางตะโกนใส่ลูกน้อง “จับมัน! อย่าให้มันหนี! ใครจับมันได้ รางวัลหินพิศวงสิบนัด!”
คนนับสิบพุ่งเข้าใส่ทิศทางที่ลูกเสือดาวลายเงินอยู่พร้อมกัน บ้างกางแขนพยายามสกัดกั้น บ้างเหวี่ยงเชือกหวังคล้องรัดมัน บ้างกระโจนเข้าใส่โดยตรง... แต่ทั้งหมดคว้าน้ำเหลว