หลินอวี่เวยกัดฟันแน่น อยากจะเถียง แต่ก็หาเหตุผลมาเถียงไม่ได้
เธอก้มหน้ามองสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในอ้อมแขน ลูกเสือดาวลายเงินกำลังจ้องเธอด้วยดวงตาสีอำพันคู่นั้น ในแววตามีความคาดหวังแบบ “ช่วยรับฉันไว้เถอะนะ” นิ้วของเธอลูบแผ่วเบาไปตามแผ่นหลังของมัน ขนสีขาวเงินนุ่มลื่นราวกับเส้นไหม ลอดผ่านซอกนิ้วของเธอ
“นายก็มีนี่นา” หลินอวี่เวยเงยหน้ามองซูมู่ น้ำเสียงแฝงนัยประหลาด ราวกับกำลังบอกว่า “นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันเขิน” อย่างไม่ยอมแพ้ “ทำไมมันไม่เลือกนายล่ะ”
ซูมู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบด้วยคำพูดที่แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าเหมือนมั่ว “ตอนฉันต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์ ฉันดุดันเกินไป มันคงไม่ชอบฉันมั้ง ปกติฉันชอบสัตว์เล็กสัตว์น้อยนะ”
หลินอวี่เวยชะงัก “นายก็ชอบสัตว์เล็กๆ เหรอ”
“อืม” ซูมู่พยักหน้า น้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังสาบาน “ทุกมื้อขาดไม่ได้”
ใบหน้าของหลินอวี่เวยเปลี่ยนจากแดงกลายเป็นดำ จากดำกลายเป็นแดง จากแดงกลายเป็น...... เธอไม่รู้ว่ากลายเป็นอะไร
เธอก้มศีรษะมองสิ่งมีชีวิตในอ้อมแขน ลูกเสือดาวลายเงินกำลังจ้องเธอด้วยดวงตาสีอำพันคู่นั้น ในแววตามีความเลื่อนลอยแบบ “พวกคุณสองคนพูดอะไรกัน ฉันฟังไม่เข้าใจ” นิ้วของเธอลูบแผ่วเบาไปตามแผ่นหลังของมัน มุมปากขยับเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอยากหัวเราะหรืออยากด่า