เสียงกิ่งไม้หัก เสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบย่ำ และเสียงบางอย่างที่เขาแยกแยะไม่ออก เหมือนมีอะไรบางอย่างหายใจอยู่ในความมืด
หลินเสี่ยวเหอนำมีดสั้นแน่น มือของหลินอวี่เวยวางอยู่บนด้ามปืนตรงเอว เฉินจวินจับพวงมาลัย สายตาจ้องตรงไปข้างหน้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่มือของเขานิ่งสนิท
รถเคลื่อนตัวช้าๆ บนเส้นทางขรุขระ ล้อบดทับกิ่งไม้ใบไม้แห้งเสียงดังซ่าๆ แสงสลัวสีเทาหม่นกลุ่มนั้นลอยเด่นอยู่เหนือยอดไม้ไกลๆ มองเห็นลางๆ ราวกับดวงตาที่กำลังเฝ้ามองพวกเขาในความมืด
ซูมู่ลืมตาขึ้น
คลื่นพลังงานของแสงนั่นแรงขึ้น แรงจนสายเลือดทองคำในกายเขาปั่นป่วนเล็กน้อย มันไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความตื่นตัว แต่มันคือความรู้สึกคุ้นเคยแบบเดียวกับตอนที่เจอน้ำไข่ในสวนสัตว์... ร่างกายของเขากำลังบอกว่า ในทิศทางนั้น มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับสายเลือดของเขา
ไป๋หลิ่วซีเดินอยู่แถวหน้าของขบวน จู่ๆ ฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ญาณสัมผัสของเธอไม่ไวเท่าซูมู่ แต่เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในป่าทึบนี้ มันไม่ใช่อันตราย แต่มันเป็นอะไรที่ลึกกว่า เหมือนความรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจ้องมองอยู่
เธอหันกลับไปมองทิศทางที่ซูมู่อยู่ ซูมู่กำลังหลับตาพิงพนักเบาะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ไป๋หลิ่วซีสังเกตว่า นิ้วของเขาเคาะเบาๆ สองทีบนเข่า ซึ่งเป็นท่าทางติดตัวเวลาเขาคิด เธอรู้ว่าซูมู่ก็รู้สึกถึงมันเช่นกัน