ตรงตำแหน่งด้านหน้าสุด มีชายร่างเตี้ยล่ำคนหนึ่งนอนหงายอยู่บนพื้น อกถูกบางสิ่งแทงทะลุจนเป็นรูโหว่ ใบหน้าเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ไม่ไกลจากตัวเขา เศษยันต์คุ้มภัยที่แตกละเอียดกลายเป็นผงกระจายเกลื่อนอยู่
“คนนี้ใช่อิชิคาวะ ยูที่พวกคุณพูดถึงหรือเปล่า? เขาซุ่มอยู่ที่จุดส่งตัวใต้เส้นเคเบิลของเรามานานแล้ว ฆ่าคนไปไม่น้อย คืนนี้ฉันผ่านไปแถวนั้นพอดี เห็นพวกเขากำลังซุ่มโจมตี เลยคิดจะเข้าไปสู้สักตั้ง แต่พอไปถึงก็พบว่าพวกเขาตายกันหมดแล้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือ”
ท้ายข้อความมีพิกัดแนบมาด้วย
เส้นเคเบิลของประเทศซากุระเงียบกริบ
เงียบจนแทบได้ยินเสียงน้ำแข็งแตก
ผ่านไปหลายวินาที กว่าจะมีใครสักคนพิมพ์ข้อความออกมาด้วยมือสั่นเทา
“อิชิคาวะ...หัวหน้าทีม?”
“นั่นอิชิคาวะคุงเหรอ? เป็นไปได้ยังไง! เขาเป็นกำลังรบหลักของกองกำลังป้องกันตนเองเราเลยนะ!”
“เขาพาคนไปกว่าสามสิบคนเฝ้าจุดส่งตัว จะตายอยู่แถวนั้นได้ยังไง? ทีมกำลังหลักของชาวต้าเซี่ยไม่ได้ถูกพวกเราขังไว้ในป่าแล้วหรือ? ใครจะฆ่าพวกเขาได้?!”