หลินอวี่เวยมองแก้วเหล้าสีแดงเข้ม แต่ไม่ได้ขยับทันที
เธอรู้ดีว่าสิ่งนี้มีค่าขนาดไหน
เมื่อก่อนซูมู่ไม่เคยยอมให้ใครดื่มเลย
แม้แต่ก่อนหน้านี้ เขาก็ยังให้หลินอวี่เวยแค่ไหเดียว
ตอนนี้เขายอมเอาออกมา แถมยังเป็นฝ่ายรินให้เธอเอง ความหมายของมันชัดเจนอยู่แล้ว
“นี่...แพงมากใช่ไหม?” เธอถามเสียงเบา
ซูมู่ยิ้ม “โสมโลหิตที่ใช้แช่เหล้าอยู่ตรงนั้น โตกลับมาได้ทุกวัน ต่อไปถ้าอยากดื่มก็ตักเองได้เลย แค่อย่าดื่มจนหมดไหก็พอ”
หลินอวี่เวยเงยหน้ามองเขา ในดวงตามีบางอย่างจาง ๆ วูบผ่านไปเพียงชั่วครู่
เธอไม่ปฏิเสธอีก ยกแก้วขึ้นแล้วค่อย ๆ ดื่มเหล้ายาจนหมด
ตอนแรกมีรสขมเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความอุ่นละมุนที่ทิ้งรสหวานไว้ในลำคอ เธอรู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลจากลำคอลงสู่ท้อง แล้วค่อย ๆ แผ่ไปตามแขนขา ร่างกายอบอุ่นขึ้นทั่วทั้งตัว
“ดื่มก่อนนอนตอนกลางคืนด้วย จะได้ผลดีกว่า” ซูมู่เสริม
หลินอวี่เวยพยักหน้า
ทั้งสองนั่งเงียบกันต่ออีกพักหนึ่ง
“หลินอวี่เวย” เขาเรียก
หลินอวี่เวยโผล่หน้าออกมาจากหลังม่าน ผมสยาย ใบหน้ายังมีไอน้ำเกาะอยู่เล็กน้อย “มีอะไรเหรอ?”
ซูมู่บอกว่า “ฉันจะลองใช้ทักษะใหม่ ชื่อว่า ‘เสียงสะท้อนของโลกเป็นครั้งคราว’ มันรับข่าวสารบางอย่างจากนอกโลกได้ แต่ไม่รู้ทั้งแหล่งที่มาและเนื้อหา เสียงจะดังขึ้นตรงนี้เลย ช่วยฟังด้วยกันหน่อย”
“ได้” หลินอวี่เวยเดินมานั่งข้างเขา สีหน้าจริงจังขึ้น
ซูมู่หลับตา เปิดใช้พรสวรรค์