“นี่คือผลทะเลทราย” เธอบอก “ผลที่พูดถึงในข่าวนั่นไง ฉันตรวจสอบแล้ว ไม่ใช่ของที่คนกินได้ ผลของมันคือช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของสัตว์เลี้ยงและสัตว์คู่ต่อสู้ ถ้าเถาโมอวิ๋นของคุณบาดเจ็บ เจ้าผลนี้น่าจะช่วยได้”
ทันทีที่เธอวางผลไม้ลงบนโต๊ะ ทางแท่นปลูกก็มีความเคลื่อนไหวดังขึ้น
กิ่งหลายกิ่งของเถาโมอวิ๋นยื่นออกมาจากขอบชั้นไม้ เลื้อยไปตามพื้นช้า ๆ ราวกับงู ก่อนจะหยุดห่างจากห่อผ้าเพียงหนึ่งฉื่อ ใบอ่อนหลายใบขยับไหวเบา ๆ คล้ายกำลังสูดดมอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ
ซูมู่เหลือบมองมัน “ใครอนุญาตให้ขยับ?”
กิ่งของเถาโมอวิ๋นชะงักแข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นก็หดกลับอย่างไม่เต็มใจนัก ทว่าทิศทางของใบไม้ยังคงหันไปทางผลทะเลทรายอย่างไม่ละสายตา
ซูมู่หยิบผลไม้ขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วถามเถาโมอวิ๋น “ของนี่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของแกได้หรือ?”
กระแสจิตแผ่วเบาสายหนึ่งส่งผ่านพันธสัญญามา เจือความร้อนใจอยู่เล็กน้อย ราวกับกำลังใช้ภาษามือรัวเร็ว ใจความคือ “กินได้ อยากได้ แผลจะหายเร็วขึ้นมาก”
ซูมู่โยนผลไม้ไปให้
กิ่งหนึ่งดีดพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ม้วนผลไม้ลูกนั้นไว้กลางอากาศแล้วหดกลับไปยังแท่นปลูกทันที ราวกับกลัวว่าจะมีใครแย่งคืน
กิ่งเล็กหลายกิ่งพันทบกันเป็นชั้น ๆ ห่อผลไม้ไว้แน่นสนิท ผิวด้านนอกแผ่แสงสีเขียวจาง ๆ
ครู่ต่อมา กลุ่มกิ่งที่ห่อผลไม้ก็ค่อย ๆ คลายออก เนื้อผลไม้ข้างในกลายเป็นเละเหลวคล้ายโคลน ก่อนถูกกิ่งเหล่านั้นดูดซึมเข้าไปทีละน้อย
ซูมู่สัมผัสได้ชัดเจนว่าสภาพของอีกฝ่ายที่ส่งผ่านพันธสัญญามากำลังเปลี่ยนแปลง