หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง
หลังดื่มเหล้ายา หลินอวี่เวยก็เข้าสู่สภาวะได้อย่างรวดเร็ว
เธอนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียงน้ำ หลังเหยียดตรง มือทั้งสองวางบนเข่า
ไอสุราสีแดงเข้มค่อย ๆ ระเหยออกจากผิวหนังของเธอ พลังรอบกายคล้ายถูกโอบล้อมด้วยน้ำอุ่น ค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ซูมู่ไม่ได้เข้าไปรบกวน เขาหันไปสนใจแชนแนลสื่อสารแทน
ในแชนแนลสาธารณะของเส้นเคเบิล 886 ข้อความไหลเร็วกว่าในตอนกลางวันเสียอีก
“ฝั่งเรามีสิ่งประหลาดโผล่ขึ้นมาจากข้างล่างอีกแล้ว จำการโจมตีด้วยการขว้างเมื่อคืนได้ไหม? ความทนทานกระเช้าของฉันลดไปเกือบ 20%”
“มีใครอยากอยู่ร่วมกันไหม? กระเช้าระดับสามของฉันทนไม่ไหวแล้ว มีใครยอมรับฉันไปอยู่ด้วยหรือเปล่า? พลังการต่อสู้ฉันพอใช้ได้ สู้ได้”
“ป่านนี้แล้วยังจะอยู่ร่วมกันอีกเหรอ? กระเช้าพังแล้วก็ซ่อมได้นี่”
“วัตถุดิบซ่อมไม่พอ กลางวันฉันเอาแต่ซ่อมมาตลอด ถ้าโดนทุบอีกสองรอบก็จบเห่แล้ว”
“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็เร่งความเร็วหนีไป เสียน้ำมันหน่อย บางทีพวกมันอาจโจมตีกระเช้าไม่โดนก็ได้”
“แน่ใจเหรอ? เมื่อคืนฉันก็เชื่อคำพูดแบบนี้แล้วเร่งไปข้างหน้า สุดท้ายก็ยังโดนตีอยู่ดี พวกนั้นโจมตีมั่วซั่วชัด ๆ ทำฉันเปลืองน้ำมันเปล่า ๆ”
ทั้งแชนแนลเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ครู่ต่อมา หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นตราท้าประลอง
“พูดจริง ๆ นะ พวกเราเริ่มท้าประลองเร็วเกินไปหรือเปล่า? วันนี้คนประเทศซากุระฆ่าพวกเราไปตั้งหลายคน แถมยังดักจุดส่งตัวไว้อีก พอฟ้ามืดแล้วก็ไม่รู้ว่าคนที่นั่นเป็นตายร้ายดียังไง ติดต่อก็ไม่ได้”