ข้อความตอบกลับของหลินอวี่เวยมาเร็วมาก เกือบจะเป็นวินาทีถัดจากที่ซูมู่ส่งข้อความไป มันก็เด้งขึ้นมา:
“นายใจดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”
ซูมู่จ้องข้อความนี้อยู่สองวินาที มุมปากกระตุกเล็กน้อย เขากระแอมไอแห้งๆ แล้วพิมพ์ตอบ: “มาหรือไม่มา? ขอติดหนี้ได้”
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที: “รอฉัน 10 นาที”
ซูมู่ปิดเครื่องมือสื่อสาร เอนหลังพิงต้นไม้ สวมแว่นตา แล้วมองไปทางเขตสัตว์ร้าย
ความโกลาหลระล่ำนั่นกำลังสงบลงช้าๆ เสียงคำรามของสิงโตและเสือค่อยๆ แผ่วเบาลง เสียงไม้หักก็บางตา นานๆ ครั้งจะได้ยินเสียงหึ่งๆ ของแตนที่กำลังเคลื่อนห่างออกไป
หมีสีน้ำตาลตัวนั้นน่าจะได้เหยื่ออีกแล้ว... มันขโมยน้ำผึ้ง ล่อแตนมา สร้างความปั่นป่วนให้ชาวเขตสัตว์ร้าย แล้วหาที่ซ่อนกินของที่ปล้นมา
10 นาที
ซูมู่รอพลางสังเกตพื้นที่แถวนั้นไปด้วย ในช่วง 10 นาทีนี้หมีสีน้ำตาลก็ออกอาละวาดอีกรอบ
เขาเห็นจากแว่นตาว่า อสูรสีดำมหึมานั่นพุ่งออกมาจากอีกฟากของเขตสัตว์ร้าย ฝูงแตนที่ไล่ตามลดลงไปครึ่งหนึ่งจากเมื่อก่อน ในปากคาบอะไรบางอย่างที่ยังมีเลือดหยดอยู่ วิ่งกะเผลกๆ แต่ก็ยังไม่ช้า
มันเฉียดผ่านภูเขาจำลองไป ผ่านปากทางเข้าสถานที่ลับโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง พุ่งตรงเข้าไปในเขตสัตว์กินพืช จากนั้นก็โกลาหลอีกครั้ง วิลเดอบีสต์วิ่งหนีตาย ม้าลายร้องระงม แอนทิโลปแตกกระเจิง