เธอย่อตัวลง ใช้นิ้วเทียบขนาดและรูปร่างของแผล ไม่ใช่บาดแผลจากกระสุน ไม่ใช่รอยฉีกทึ้ง เป็นของมีคม ทวนยาว หรือทวน รอยเดียวกับที่เห็นบนซากเสือดาวตัวนั้นเป๊ะ
“เป็นเขาอีกแล้ว” เหอหลินลุกขึ้น สะบัดฝุ่นจากมือ น้ำเสียงไม่ดัง แต่พอให้คนรอบตัวได้ยินกันทั่ว
จ้าวกังยองอยู่ข้างซากอีกตัว พลิกดูสุนัขป่าที่ถูกผ่าท้องเปิด เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ตัวนี้ก็ใช่ ฆ่าด้วยการโจมตีเดียว ทะลุช่องอกถึงช่องท้อง”
จ้าวเฉียงยืนอยู่ข้างหลังพี่ชาย ไม่พูดมากอย่างที่เคย เขามองซากสองสามตัวบนพื้น แววตามีบางอย่างที่บอกไม่ถูก...ไม่ใช่ความกลัว คล้ายกับความโล่งใจที่ว่า “ยังดีที่มีคนเดินนำหน้า”
เหอหลินมองไปทางจางเผิง จางเผิงยืนอยู่กลางกลุ่ม มือถือกรง ในกรงขังตัวนิ่มรูปร่างไม่ใหญ่นัก ขดตัวกลม เกล็ดเปื้อนเลือด มันบาดเจ็บสาหัส หายใจแผ่วเบา ร่างสั่นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่สิ่งที่จางเผิงต้องการ เขาต้องการลูกเสือดาวลายเงิน…ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นลูกเสือดาวตัวนั้นจากขอบสวนสัตว์ เขาก็รู้ว่าเสือดาวตัวนั้นไม่เหมือนมอนสเตอร์ตัวอื่น ทั้งสีขน ความเร็ว แววตามองคน ไม่ใช่อสูรกายกลายพันธุ์ธรรมดา