ซูมู่จ้องตัวอักษรแถวนั้น พลางขมวดคิ้ว ต้องมีข้อกำหนดจำนวนคนด้วย? และอย่างต่ำสองคน เขาคนเดียวเข้าไม่ได้ เขากวาดตามองรอบ ๆ หลินอวี่เวยไปแล้ว จะไปหาคนที่สองได้ที่ไหนตอนนี้?
เขาสูดลมหายใจลึก กล้ำกลืนคำหยาบกลับลงคอ
ข่าวสถานที่ลับเป็นของหลินอวี่เวย แต่ข้อมูลข่าวบอกแค่บริเวณใกล้เคียงอันตราย เธอคงไม่รู้เหมือนกันว่าที่พัง ๆ นี่ต้องใช้คนสองคนถึงจะเข้าได้
ตอนนี้เรียกเธอกลับมา ก็ถือว่าถูกเธอแล้ว
ซูมู่เปิดเครื่องมือสื่อสาร กำลังจะส่งข้อความหาหลินอวี่เวย......
“ตูม......!”
พุ่มไม้ไกลออกไปปะทุเสียงอลหม่านอีกครั้ง
เสียงกรอบแกรบของต้นไม้ที่ถูกชนโค่น เสียงเพี๊ยะ ๆ ของกิ่งที่เดาะหัก เสียงกระแทกทึบของร่างหนัก ๆ ที่วิ่งเร็วบนพื้นดิน ปะปนกัน รุนแรงกว่าสองรอบก่อนอีก นิ้วของซูมู่ค้างเหนือปุ่มส่งของเครื่องมือสื่อสาร แล้วหยุด
เขาไม่ได้หันกลับไป แต่หูก็จับทิศทางเสียงที่เคลื่อนมา......ตรงมาเขาทางนี้ และเป็นเส้นตรง
ซูมู่เก็บเครื่องมือสื่อสาร หมุนตัวแล้ววิ่ง
เขาไม่ได้วิ่งไปหลังภูเขาจำลอง ไม่ได้มุดเข้าป่า แต่วิ่งกลับตามเส้นทางที่มา ฝีเท้าเร็วและมั่นคง ไม่มีเสียงส่วนเกิน
ทางเข้าสถานที่ลับอยู่ห่างจากเขาไม่ถึง 20 เมตร แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเข้าไป ไอ้หมีสีน้ำตาลนั่นกำลังพุ่งมาทางนี้ แถมยังมีฝูงแตนขนาดเท่ากำปั้นตามมาติด ๆ