ตอนที่หลินอวี่เวยพิมพ์ข้อความบรรทัดสุดท้ายส่งออกไป นิ้วของเธอยังค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เสมือน สั่นไหวเล็กน้อย
ภายในกระเช้าเงียบสงัด มีเพียงเธอที่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น ตึกตักไม่หยุด ราวกับมีบางอย่างกำลังกระแทกอยู่ในอก
ข้อความบรรทัดนั้นถูกส่งออกไปแล้ว ลอยนิ่งอยู่ในหน้าต่างสนทนา: “ฉันตัดสินใจจะอยู่ร่วมกับคุณ”
เธอจ้องข้อความนั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะเบือนสายตาหนีราวกับถูกลวก ใบหน้าแดงลามไปถึงใบหู
เธอไม่ได้ตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบ
เรื่องนี้เธอคิดมานานแล้ว
เธอตรวจสอบกฎการสุ่มพรสวรรค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกสัปดาห์จะได้พรสวรรค์ใหม่หนึ่งอย่าง จะเก็บไว้หรือผสมผสานกันก็ได้ แต่ระดับรวมของพรสวรรค์ที่ใช้งานต้องไม่เกิน 3S
นั่นหมายความว่าเธอพัฒนาตัวเองได้ แต่ความก้าวหน้าช่างเชื่องช้าเหลือเกิน
ต่อให้ได้พรสวรรค์ดีแค่ไหน หากพึ่งพาตัวเองเพียงลำพัง ไม่มีทรัพยากรเพียงพอ ไม่มีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย และไม่มีคนที่ร่วมมือกันได้ พรสวรรค์หลายอย่างก็แทบแสดงคุณค่าออกมาไม่ได้
เหมือนตอนนี้
เธอมีข่าวอยู่ไม่น้อย บางส่วนได้มาจากพรสวรรค์ข่าวกรองรายวัน ส่วนที่เหลือเธอค่อย ๆ สอบถามและสืบค้นด้วยตัวเอง
ข่าวเหล่านั้นหลายชิ้นชี้ไปยังพื้นที่อันตราย บางแห่งถึงกับระบุไว้ว่า “ผลตอบแทนสูง ความเสี่ยงสูง” เธอเคยลองไปที่นั่นคนเดียว
แล้วผลเป็นอย่างไรล่ะ?
ครั้งหนึ่งเธอคิดว่าตัวเองเตรียมพร้อมมากพอแล้ว ทั้งอุปกรณ์ เส้นทาง และแผนถอยหนีล้วนวางไว้หมด แต่สุดท้ายเกือบเอาชีวิตไปทิ้งตรงทางเข้าที่ไม่มีใครสังเกต
พื้นที่เหล่านั้นอันตรายกว่าที่เธอประเมินไว้มาก หากไม่ได้เตรียมอุปกรณ์ล่องหนไว้ล่วงหน้า ตอนนี้เธอคงไม่มีโอกาสนั่งส่งข้อความอยู่ตรงนี้