การเคลื่อนไหวของหลินอวี่เวยมั่นคงกว่าแต่ก่อนมาก มีดสั้นแทงเข้าเป้าจุดตายอย่างแม่นยำทุกครั้ง เมื่อผสานกับฝีเท้าของเธอแล้ว ราวกับกำลังร่ายรำในพื้นที่คับแคบตามท่วงท่าที่ซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ใช้เวลาไม่ถึงสิบกว่านาที ทั้งโถงก็ถูกกวาดล้างจนเกลี้ยง ทั้งสามยืนอยู่หน้าเส้นทางสามสาย
ซูมู่กางแผนที่ เส้นทางทั้งสามปรากฏชัดเจนตรงหน้า
เส้นทางตรงกลางค่อนข้างเป็นแบบทั่วไป มีทั้งกับดักบางส่วนและมอนสเตอร์จำนวนไม่มากเฝ้าอยู่ ส่วนเส้นทางด้านซ้ายระบุว่ามอนสเตอร์มีระดับสูงกว่า แต่มีจำนวนน้อยกว่า ส่วนเส้นทางด้านขวามีกับดักหนาแน่น และมีมอนสเตอร์น้อยกว่าระดับปานกลาง
เขาหันแผนที่ไปทางหญิงสาวทั้งสอง กำลังจะจัดสรรเส้นทาง หลินอวี่เวยก็ชิงมองแผนที่ก่อนแล้ว “ฉันว่าแล้วว่าทำไมนายถึงเรียกฉันมาด้วย”
น้ำเสียงของเธอเจือแววหยอกเย้าอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ถึงกับบ่นจริงจัง “ต้องผ่านทั้งสามเส้นทางพร้อมกันถึงจะเปิดประตูได้ นายเข้ามาคนเดียวไม่ได้”
ซูมู่กระแอมเบา ๆ “ถึงจะไม่มีเงื่อนไขนี้ ฉันก็จะเรียกพวกเธอมาอยู่ดี”
หลินอวี่เวยมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่สายตานั้นสื่อความหมายชัดเจน...เชื่อนายก็ผีแล้ว
จากนั้นเธอก็มองกลับไปยังเส้นทางด้านซ้ายบนแผนที่ พิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “เส้นทางซ้ายนี่อันตรายที่สุด ทำไมนายถึงให้ฉันไป? ในแผนที่ระบุตำแหน่งที่มีมอนสเตอร์พลังสูงเฝ้าอยู่หลายจุด แถมยังเขียนค่าสถานะกับทักษะไว้ชัดเจน ระดับฉันตอนนี้ ถ้าเจอเข้าไปก็สู้ไม่ไหวแน่”