ตำแหน่งสมบัติหลายแห่งที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ถูกกวาดเกลี้ยงไปหมดแล้ว เหลือเพียงช่องว่างเปล่า ซูมู่เดินไปพลางสังเกตเสื้อผ้าและข้าวของติดตัวของซอมบี้เหล่านั้นไปพลาง...
พวกมันแต่งกายเหมือนกัน ราวกับมาจากทีมเดียวกัน รูปแบบและเนื้อผ้าของเครื่องแต่งกายแตกต่างจากสไตล์ของพวกพรอชิวที่ต่างคนต่างเร่ร่อนอย่างเห็นได้ชัด
ดูคล้ายทีมที่รวมตัวกันเป็นเรื่องเป็นราวตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน พร้อมเป้าหมายชัดเจนในการเข้าไปสำรวจสถานที่ลับ เพียงแต่สูญเสียคนไปกว่าครึ่งที่โถงทางเข้ากับทางแยกสามสาย
แล้วแผนที่กับสมบัติในมือพรอชิวได้มาจากที่ไหน?
ถ้าของพวกนี้เป็นมรดกของทีมนั้น เขาบังเอิญเก็บได้ หรือได้มาจากช่องทางอื่นกันแน่?
ซูมู่ไม่ได้ครุ่นคิดเรื่องนี้นานนัก เขากดความคิดเหล่านั้นไว้แล้วเดินทางต่อ
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงหน้าประตูหินขนาดใหญ่ที่ปลายทางเดิน
บนผิวประตูหินมีลวดลายถี่แน่น ตรงกลางเว้าเป็นรูปฝ่ามือสามข้าง หันตรงไปยังทางเดินทั้งสามสาย
เขาหยุดแล้วเปิดเครื่องมือสื่อสาร ถามความคืบหน้าของอีกสองคน
หลินอวี่เวยบอกว่าอีกประมาณ 10 นาทีก็ถึง ส่วนหลินเสี่ยวเหอบอกว่าใกล้เคียงกัน
10 นาทีต่อมา ทั้งสามคนมายืนอยู่หน้าประตูหินพร้อมกัน
ซูมู่เหลือบดูแผนที่ย่อ เมื่อแน่ใจว่าทั้งสองมาถึงแล้วจึงพูดว่า “เปิดประตูเถอะ!”